اعضای شورای شهر از استفاده شهردار مامدانی از بودجه نیویورک برای پیشبرد دستور کار «مالیات بر ثروتمندان» خشمگین شدند

جنجال بر سر بودجه نیویورک و طرح «مالیات بر ثروتمندان»

شهردار زهران مامدانی با استفاده از نگرانی‌های اغراق‌آمیز در مورد بودجه شهر نیویورک (Big Apple) برای پیشبرد طرح خود مبنی بر افزایش مالیات بر ثروتمندان، با مخالفت شدید اعضای شورای شهر و قانون‌گذاران آلبانی مواجه شده است. این اقدام به عنوان آخرین اشتباه دولت نوپای او، به ویژه پس از مدیریت نامناسب طوفان زمستانی فرن، تلقی می‌شود. قانون‌گذاران آلبانی به ویژه از اظهارات مامدانی در جلسه استماع مبنی بر لزوم افزایش مالیات و ادعای او مبنی بر اینکه نیویورک سهم عادلانه خود را از بودجه دریافت نمی‌کند، ناراضی بودند. یکی از اعضای دموکرات شورای شهر این شش هفته را “یک آشفتگی وحشتناک” توصیف کرد.

تناقض در پیش‌بینی‌های مالی

علت اصلی خشم، نوسانات در آمار مالی ارائه شده توسط شهردار بود. مامدانی دو هفته پیش از یک کسری بودجه ۱۲ میلیارد دلاری هشدار داده بود، اما در جلسه استماع اعلام کرد که این میزان به طور معجزه‌آسایی به ۷ میلیارد دلار کاهش یافته است. با وجود این کاهش ۵ میلیارد دلاری ناگهانی، او همچنان بر خواسته اصلی خود یعنی افزایش ۲ درصدی مالیات بر درآمد میلیونرها اصرار ورزید. این پیش‌بینی مالی که به طور فزاینده‌ای مشکوک تلقی می‌شود، همراه با پافشاری او بر مالیات‌ستانی از ثروتمندان، اعضای شورا را در طیف‌های سیاسی مختلف ناراحت کرد. آنها معتقدند که شهردار در حال بزرگنمایی وضعیت برای اهداف سیاسی است.

• بسیاری از دموکرات‌ها، از جمله جولی مِنین، رئیس شورای شهر، نسبت به ارقام بودجه‌ای شهردار انتقاد کردند و اشاره نمودند که ارقام آنها که شامل پاداش‌های وال استریت است، در محاسبات شهردار لحاظ نشده بود.
• شورای شهر تأکید کرد که نیویورکی‌ها سزاوار حسابداری صادقانه هستند، نه اعداد متغیر، به ویژه زمانی که مالیات‌دهندگان هزینه آن را می‌پردازند.
• جمهوری‌خواهان صریح‌تر بودند و شهردار را به دستکاری آمار متهم کردند و آن را اقدامی عمدی برای اجرای برنامه انتخاباتی “سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا” (DSA) دانستند.
• در آلبانی، قانون‌گذاران از این استدلال مامدانی که مالیات‌های شهر نیویورک به طور ناعادلانه‌ای از سایر نقاط ایالت حمایت می‌کند، دلخور شدند.
• کتی هوچول، فرماندار دموکرات، موضع خود را در مخالفت با مالیات بر ثروتمندان تغییر نداده است.

“شهردار باید اعتماد را به نیویورکی‌ها تزریق کند، اما ۴۰٪ اشتباه بودن، این پیام را که قصد دارد ارسال کند، زیر سؤال می‌برد.”

“این یک نمونه کلاسیک از ترس‌‌افکنی برای تحقق بخشیدن به برنامه کمپین (DSA) او بود. این یک تاکتیک ترس چند میلیارد دلاری عمدی برای استخراج مالیات بیشتر از ساکنان شهر نیویورک بود که غیرقابل قبول است.”

در مجموع، این رویداد نشان داد که تلاش‌های شهردار مامدانی برای اجرای یک دستور کار چپ‌گرایانه از طریق تغییرات شدید در بودجه، با مقاومت جدی در میان هم‌حزبی‌ها و مخالفان خود در سطح شهر و ایالت روبرو شده است، که خواستار رویکردی واقع‌بینانه‌تر و مبتنی بر اجماع در تدوین بودجه هستند.