تهدید آمریکا علیه عراق در مورد کنترل کشور
گزارشها حاکی از آن است که کاخ سفید در صورت بازگشت نوری المالکی، نخستوزیر سابق عراق، به قدرت، ممکن است درآمدهای صادرات نفت این کشور را قطع کند.

آمریکا درآمدهای نفتی عراق را تهدید میکند
گزارشها حاکی از آن است که کاخ سفید به مقامات عراقی هشدار داده است که در صورت بازگشت نوری المالکی، نخستوزیر سابق، به قدرت با پیامدهای اقتصادی مواجه خواهند شد. این تهدیدات شامل محدودیتهایی بر درآمدهای صادرات نفت عراق است، اقدامی که به اهرم فشار آمریکا بر بغداد بازمیگردد که از زمان تهاجم ایالات متحده به عراق در سال ۲۰۰۳ وجود داشته است. واشنگتن، المالکی را که شیعه است، فردی بسیار نزدیک به ایران میداند و او دو دوره متوالی از ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۴ نخستوزیر عراق بود. این اهرم نفوذ ریشه در نظارت ایالات متحده بر درآمدهای نفتی عراق دارد، جایی که صادرات در حسابی در بانک فدرال رزرو نیویورک سپرده میشود و توسط بانک مرکزی مدیریت میگردد تا هزینههای دولتی تأمین شود. این دخالتها توسط المالکی به عنوان “دخالت آشکار” محکوم شده است، در حالی که او بر حق حاکمیتی عراق در انتخاب نخستوزیر تأکید میکند.
دلایل فشار آمریکا بر عراق
بر اساس این گزارش، بلوک شیعه در پارلمان عراق، المالکی ۷۵ ساله را برای دور سوم نامزد کرده است که این امر بازگشت او را پس از انتخاب رئیسجمهور جدید محتمل میسازد. ایالات متحده نگران نفوذ فزاینده ایران از طریق متحدان سیاسی خود در عراق است.
- کاخ سفید در روزهای اخیر فشار خود را بر بغداد افزایش داده است.
- تهدیدات مالی شامل محدودیتهایی در درآمدهای صادرات نفت است.
- نوری المالکی از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۴ نخستوزیر عراق بود.
- سیستم تقسیم قدرت در عراق، نخستوزیری را به سیاستمدار شیعه اختصاص میدهد.
- ایران از متحدان سیاسی خود در عراق خواسته است در برابر فشار آمریکا مقاومت کنند.
“المالکی آنچه را که او دخالت آشکار واشنگتن نامید، محکوم کرد و اصرار داشت که انتخاب نخستوزیر یک مسئله حاکمیتی است.”
رئیسجمهور وقت آمریکا، دونالد ترامپ، پیشتر هشدار داده بود که اگر المالکی به قدرت بازگردد، واشنگتن “دیگر به عراق کمک نخواهد کرد” و او را به دنبال کردن “سیاستها و ایدئولوژیهای دیوانهوار” متهم کرده بود.
این وضعیت نشاندهنده تداوم کشمکشهای ژئوپلیتیکی بر سر حاکمیت و مسیر آینده عراق پس از تهاجم سال ۲۰۰۳ ایالات متحده است، جایی که نفوذ قدرتهای منطقهای و بینالمللی همچنان بر تصمیمگیریهای سیاسی این کشور سایه افکنده است.


