نویسنده استدلال میکند که عادیسازی نظارت شهروندان، به ویژه با استفاده از فناوریهایی مانند تشخیص چهره در خردهفروشیها، بدون قوانین حریم خصوصی قوی، استرالیا را در معرض خطراتی قرار داده است.
مقاله نوشته پیتر لوئیس به نگرانیهای جدی در مورد عادیسازی نظارت شهروندان در استرالیا، به ویژه در بحبوحه پیشرفتهای فناوریهای هوش مصنوعی (AI)، میپردازد. تصمیم اخیر برای تأیید استفاده از فناوری تشخیص چهره توسط فروشگاههای زنجیرهای بزرگی مانند Bunnings برای نظارت مداوم بر مشتریان، نشاندهنده آمادگی ناکافی استرالیا در برابر «طوفان هوش مصنوعی» آینده است. این اقدام، محیط بازار را از یک فضای تعامل انسانی به مکانی تحت نظارت خودکار تبدیل کرده است که در آن اطلاعات بیومتریک افراد جمعآوری و با پایگاههای داده خارجی مقایسه میشود تا در لحظه درباره دسترسی افراد به امکانات عمومی تصمیمگیری شود. این اتفاق در حالی رخ میدهد که قوانین حفظ حریم خصوصی استرالیا بیش از ۴۰ سال است که بهروزرسانی جدی نداشتهاند و نویسنده این خلاء را عامدانه یا یک “ویژگی” این چرخه دیستوپیایی میداند.
لوئیس بر لزوم اصلاحات اساسی در قوانین حریم خصوصی تأکید میکند. این اصلاحات پیشنهادی شامل گسترش تعریف «اطلاعات شخصی» برای شمول ردپای دیجیتال افراد، پایان دادن به رضایتهای صرفاً ظاهری («تیک یک جعبه»)، اعطای حق دسترسی و پاکسازی اطلاعات دیجیتال به افراد، و اعمال نظارت دقیقتر بر هوش مصنوعی با تأثیر بالا مانند تشخیص چهره است. با وجود حمایت عمومی گسترده از این تغییرات، منافع تجاری قدرتمند و دلبخواهی، از جمله بخش فناوری و صنایع بزرگ، به شدت در برابر این اصلاحات مقاومت میکنند. استراتژی دولت در قبال هوش مصنوعی، که بر بهروزرسانی قوانین موجود به جای ایجاد چارچوبهای حفاظتی اختصاصی تمرکز دارد، ریسک ایجاد لوایح پراکنده را افزایش میدهد که در نهایت بخشهای غیردولتی کمبضاعت را در برابر بخشهای پرپول فناوری قرار میدهد.
«هر پیمان اجتماعی مؤثر با هوش مصنوعی باید مجموعهای قوی از اصول حفظ حریم خصوصی باشد که قوانین اساسی مربوط به جمعآوری و تجارت اطلاعات شخصی ما را مشخص کند.»
«بدون محافظتهای قویتر حریم خصوصی، همه ما موشهای آزمایشگاهی در یک آزمایش واقعی هستیم تا زندگیهای خصوصی گذشتهمان را زیر و رو کنیم.»
در نهایت، نویسنده هشدار میدهد که بدون مداخله فوری و اقدامات قانونی قاطعانه برای تعیین خط قرمزها در استفاده از هوش مصنوعی و جمعآوری دادهها، فضای خلوت و غیرقابل رصد افراد به سرعت از بین خواهد رفت. این امر آزمونی اساسی برای دولت است تا نشان دهد آیا سهم جمعی شهروندان در شکلدهی آینده فناوری را به رسمیت میشناسد یا خیر.
بلومبرگ
