خرید اولین دریل در ۵۸ سالگی: آیا این ابزار مردی جدید می‌سازد؟

داستان یک دریل زرد و آغاز تغییر فردی

نویسنده، آدریان چایلز، در آستانه پنجاه و نهمین سال تولدش، تصمیمی غیرمنتظره می‌گیرد: خرید اولین دریل خود. این اقدام، تلاشی برای غلبه بر حس دیرینه‌ی ناتوانی عملی است که پس از یک عمر مقایسه با برادر اهل مهارتش تقویت شده است. او اذعان می‌کند که به مدت نیم قرن از مهارت‌های عملی دوری کرده و همواره دیگران را مسئول کارهای فنی خانه می‌دانسته است. هدف اولیه او تبدیل شدن به یک فرد کاملاً فنی نیست؛ او تنها به دنبال توانایی انجام کارهای ساده مانند سوراخ کردن است تا مجبور به استخدام یا مزاحمت دائم دیگران نباشد. این خرید، که شامل یک دریل زرد و یک مجموعه صد عددی مته بود، بیشتر نمادی از یک تغییر ذهنی است تا یک سرمایه‌گذاری ابزاری.

چایلز پس از خرید، مدتی صرفاً ابزار جدیدش را لمس می‌کرد و از باز کردن جعبه‌ها اجتناب می‌ورزید. برای به اجبار وادار کردن خود به استفاده، او یک تجهیزات ریلی خرید که نیاز به نصب روی دیوار داشت. وحشت اولیه باعث شد از یک دوست قدیمی به نام گری کمک بخواهد. گری به او نحوه کار با دریل و استفاده از پیچ‌های مخصوص دیوارهای توخالی (که پس از نصب مانند چتر باز می‌شوند) را آموزش داد. این اولین تجربه عملی شامل نصب موفقیت‌آمیز سه پیچ برای هر یک از دو صفحه نگهدارنده بود.

• انگیزه اصلی: غلبه بر کمبود اعتماد به نفس مادام‌العمر در کارهای فنی.
• ابزار جدید: یک دریل زرد رنگ به همراه صد مته مختلف.
• اولین پروژه: نصب یک وسیله ریلی روی دیوار با استفاده از پیچ‌های چتری.
• نتیجه اولیه: علی‌رغم موفقیت در سوراخ کردن، اشتباه در موقعیت‌یابی باعث شد کل کار مجدداً باز شود و پیچ‌ها قابل استخراج نباشند.
• تعداد مته‌های استفاده شده: دو عدد از صد مته.

«در درازمدت هدفم رسیدگی به مسائل عزت نفس مادام‌العمر است، اما در کوتاه‌مدت راضی می‌شوم که بتوانم یک سوراخ ایجاد کنم.»

«تمام چیزی که تا کنون ساخته‌ام یک آشفتگی وحشتناک است، اما داشتن یک دریل شخصی، حس بسیار خوبی دارد.»

با وجود شروعی پر از خطا و ایجاد یک «آشفتگی وحشتناک»، نویسنده بر این باور است که این تجربه یک آغاز است. استفاده از دو مته از صد مته نشان می‌دهد که هنوز راه زیادی برای پیمودن وجود دارد، اما حس مالکیت و تلاش برای یادگیری، حتی با وجود خرابکاری‌های اولیه، برای او ارزشمند است.