نظر گاردین درباره جیم راتکلیف: بریتانیا نیازی به سخنرانی‌های سیاسی یک میلیاردر تبعیدی مالیاتی ندارد

تحلیل موضع گاردین درباره سخنان جیم راتکلیف

روزنامه گاردین در سرمقاله خود به شدت از اظهارات جیم راتکلیف، مالک باشگاه منچستر یونایتد و گروه اینئوس، در مورد مهاجرت و «استعمار بریتانیا» توسط مهاجران انتقاد کرده است. این مقاله با اشاره به اینکه راتکلیف در سال ۲۰۲۰ ثروت خود را به موناکو منتقل کرد و از پرداخت مالیات هنگفت در بریتانیا طفره رفت، او را به «بی‌پروایی» متهم می‌کند که در سخنانی تحریک‌آمیز و توهین‌آمیز، کشور را مورد انتقاد قرار داده است. مقاله تأکید می‌کند که در همان سالی که راتکلیف بریتانیا را ترک کرد، مهاجران تخمیناً ۲۰ میلیارد پوند سهم مالیاتی در اقتصاد بریتانیا داشتند، در حالی که او با نقل مکان به ریویرا فرانسه، حدود ۴ میلیارد پوند صرفه‌جویی کرد. این تضاد، اساس سخنرانی‌های او را زیر سؤال می‌برد.

گاردین اظهارات راتکلیف مبنی بر «استعمار شدن» بریتانیا را مبتنی بر آمارهای «کاملاً اشتباه» می‌داند. این اظهارات به ویژه از سوی فردی که مدیریت یک نهاد ورزشی جهانی مانند منچستر یونایتد را بر عهده دارد که به داشتن هواداران بین‌المللی افتخار می‌کند، «شگفت‌آور زننده» توصیف شده است. این مقاله یادآوری می‌کند که بازیکنان فعلی یونایتد با پس‌زمینه‌های بین‌المللی مانند برایان مبیمو از کامرون و آماد دیالو از ساحل عاج، و همچنین اسطوره‌های قدیمی فرانسوی مانند اریک کانتونا، احتمالاً دیدگاه‌های متفاوتی نسبت به این سخنان دارند. همچنین، این اظهارات نگرانی‌هایی را در جامعه مسلمان طرفدار باشگاه ایجاد کرده است.

نمود ظهور تئوری‌های توطئه و نژادپرستی

این سرمقاله نگرانی عمیق خود را از هم‌سویی چهره‌های برجسته عمومی با تروپ‌های «تئوری جایگزینی بزرگ» (Great Replacement Theory) ابراز می‌کند و آن را نشانه‌ای نگران‌کننده از وضعیت فعلی زمانه می‌داند. گاردین از سر کیر استارمر به خاطر توصیف اظهارات راتکلیف به عنوان «توهین‌آمیز و نادرست» حمایت می‌کند، اما اشاره دارد که حتی سیاستمداران برجسته نیز گاهی مجبور به عقب‌نشینی از اظهارات مشابه شده‌اند. این فضا، به ویژه با نقش‌آفرینی احزابی مانند رفرم (Reform UK) و نایجل فاراژ، پارامترهای گفتگوی مشروع در عرصه عمومی بریتانیا را جابه‌جا کرده است، جایی که آنچه قبلاً غیرقابل بیان بود، اکنون به طور معمول گفته می‌شود.

• اظهارات راتکلیف، مهاجران را به عنوان مهاجمان خصمانه معرفی کرده و به تقویت نژادپرستی روزمره و بیگانه هراسی در خیابان‌های بریتانیا دامن می‌زند.
• اندی برنهام، شهردار منچستر، به درستی این سخنان را خیانت به ارزش‌های سنتی شهر منچستر دانست؛ شهری که کارگران کارخانه‌اش در قرن نوزدهم در همبستگی با بردگان پنبه‌کار جنوب آمریکا دست به اعتصاب زدند.
• راتکلیف با این اظهارات، آتش بیانیه‌های افرادی مانند فاراژ، که از «سیاست خانه» صحبت می‌کنند و حق شهروندی برخی افراد را زیر سؤال می‌برند، تقویت کرده است.
• تلاش‌های منچستر یونایتد برای محدود کردن پیامدهای منفی این اظهارات، از دید مانچستری‌ها پنهان نخواهد ماند، هرچند خسارت وارده جدی است.

«تمایل یک چهره عمومی برجسته برای تکرار تروپ‌های تئوری جایگزینی بزرگ، نشانه هشداردهنده دیگری از زمانه است.»

راتکلیف ادعا می‌کند که نیاز به «بحث آزاد» وجود دارد، اما نرمال‌سازی زبان تحریک‌آمیز، به گفتگوی متمدنانه کمکی نمی‌کند.

در نهایت، مقاله تأکید می‌کند که در حالی که راتکلیف احتمالاً قصد دارد با نیروهای خاصی در جامعه همسو شود، سخنانش نه تنها از نظر اخلاقی مردود است، بلکه به طور مستقیم علیه روحیه بین‌المللی و تنوعی است که باشگاه‌هایی مانند منچستر یونایتد نمایندگی می‌کنند. این میراث منطقه‌ای و جهانی، هرگونه ادعای او مبنی بر دلسوزی واقعی برای کشور را تضعیف می‌کند.