مصاحبه با نینا پرسون از گروه د کاردیگانز درباره کاور بلک سبث و موسیقی جدید
نینا پرسون، خوانندهی گروه سوئدی د کاردیگانز، دربارهی کاور آهنگ بلک سبث، تأثیرات سرطان و احتمال ساخت موسیقی جدید صحبت میکند.
نینا پرسون و میراث گروه د کاردیگانز
نینا پرسون، خواننده اصلی گروه موسیقی سوئدی د کاردیگانز (The Cardigans)، در مصاحبهای با خوانندگان به سؤالاتی پیرامون نام گروه، تجربیات همکاری با هنرمندان مختلف، و آیندهی گروه پاسخ داد. او در ابتدا به دلیل علاقهی شدید گروه به موسیقی بریتانیایی، نام گروه را الهام گرفته از آن فضا، شبیه به یک پلیور پشمی، انتخاب کردند و آلبوم اولشان نیز به دلیل نمایش سریالهای تلویزیونی آن زمان در سوئد، نامی مرتبط با فرهنگ روستایی داشت. پرسون تأکید کرد که هرچند خود هرگز در پوشیدن کاردیگان خوشتیپ نبوده است، اما مفهوم زیبایی آن را درک میکند.
یکی از بخشهای جذاب مصاحبه، صحبت دربارهی اجرای نسخهای با سبک لژ (lounge-style) از آهنگ “Sabbath Bloody Sabbath” گروه بلک سبث (Black Sabbath) بود. پرسون اشاره کرد که در انتخاب این آهنگ به دلیل وجود «احساس پاپ» در ترانهسرایی یک گروه هوی متال و ایجاد تضاد با صدای زنانه، جذابیت زیادی دیده است. او با افتخار بیان کرد که آزی آزبورن این اجرا را «کریپیترین چیزی که تا به حال شنیده» توصیف کرده که از نظر او بزرگترین تعریف ممکن بوده است.
موسیقی سوئدی و ریشههای هنری
در پاسخ به این سؤال که چه چیزی باعث شد در دههی ۹۰ میلادی، مانند د کاردیگانز، گروههایی با موسیقی «شاد اما تاریک» مانند Wannadies و Stina Nordenstam ظهور کنند، پرسون به عوامل مختلفی اشاره کرد. او از جمله دلایل را آب و هوا، پراکندگی جمعیت و میراث موسیقی سنتی سوئدی با «زیبایی هارمونیک غمانگیز» دانست. همچنین، او تأکید کرد که هنر و آموزش موسیقی در سوئد به شدت تشویق میشد؛ به گونهای که کودکان در سنین پایین سازهای رایگان دریافت میکردند و از موسیقی با کیفیت بالا از طریق برنامههای تلویزیونی بهرهمند میشدند.
«در سوئد، بیان هنری تشویق میشد و به ما کمک میکردند خلاق باشیم.»
تجربیات شخصی و همکاریها
د کاردیگانز در آلبوم “Life” (۱۹۹۵) سبکی رترو-محور داشتند که الهام گرفته از استودیوهای قدیمی و تجهیزات آنالوگ بود. پرسون همچنین خاطراتی از همکاری با مارک لینکسوس (Mark Linkous) از گروه Sparklehorse را به اشتراک گذاشت که او را «قهرمان» خود میدانست. او از مرگ لینکسوس یاد کرد که همزمان با بارداری خودش بود و تجربهای از بزرگترین برد و بزرگترین باخت توأم را برایش رقم زد.
در مورد تغییر جهت به سمت آمریکانا (Americana) در آلبوم Long Gone Before Daylight، پرسون شنیدن هنرمندانی مانند Fleetwood Mac و گروه The Band را دلیل این تغییر دانست. او اذعان کرد که پیش از آن صداقت محض و احساسات را «پنیرگونه» میدانست، اما پذیرش «احساسات و خام بودن از قلب» برایش رهاییبخش بود.
- پرسون از همکاری با تام جونز به عنوان فردی «فوقالعاده شیرین و کنجکاو» یاد کرد.
- او بیان کرد که آهنگ “Your Love Alone Is Not Enough” برای همکاری با Manic Street Preachers کاملاً نوشته شده بود و تنها نیاز به صدای او داشت.
- تجربهی غلبه بر سرطان باعث شد او هنر و زیباییها را عمیقتر درک کند، هرچند ترس از عود بیماری هنوز وجود دارد.
- او تأیید کرد که گروه هنوز «ایدهی ساخت موسیقی جدید» را با خود زمزمه میکند، اما موانع لجستیکی مانند «خانواده و شغلهای روزمره» اجرای این کار را دشوار کرده است.
«خوشحال بودم که میتوانستم این را بگویم که «اشکالی ندارد. ما انسان هستیم.»»
در پایان، پرسون ابراز امیدواری کرد که موسیقیهایی که گروههای دههی ۹۰ اکنون میسازند، مانند Suede، «متظاهرانه» نیست و «واقعاً خوب» است، و باعث میشود به فکر بازگشت به صحنه باشند.
