وزیر از استارمر برای «پذیرش مسئولیت» در پرونده مندلسون پیش از جلسه مهم با نمایندگان کارگر تقدیر کرد
جاکی اسمیت از نخستوزیر در پی استعفای مورگان مکسوینی در بحبوحه رسوایی پیتر مندلسون دفاع کرد. تمرکز بر تأثیر این واقعه بر دوره نخست وزیری کیر استارمر.
تحولات سیاسی بریتانیا پس از استعفای مشاور ارشد
برکناری مورگان مکسوینی، رئیس ستاد انتخاباتی کیر استارمر، به دنبال رسوایی مربوط به پیوند پیتر مندلسون با جفری اپستین، محور اصلی توجهات سیاسی در وستمینستر شده است. این واقعه سؤال اساسی را در محافل خبری مطرح کرده که «این استعفا چقدر آسیبزننده است؟» و اینکه کیر استارمر پس از این بحران تا چه مدت میتواند در مقام نخستوزیری باقی بماند. برای ارزیابی این وضعیت، نویسنده به مقایسه این رویداد با استعفای مشاوران کلیدی نخستوزیران پیشین بریتانیا میپردازد.
موارد تاریخی نشان میدهند که استعفای مشاوران ارشد لزوماً به معنای پایان قریبالوقوع دوره نخستوزیری نبوده است. به عنوان مثال، مارگارت تاچر پس از رفتن آلن والترز یک سال و یک ماه دوام آورد، در حالی که تونی بلر ۳ سال و ۱۰ ماه پس از استعفای آلستر کمپبل در قدرت باقی ماند. شباهتهایی نیز بین مکسوینی و دامینیک کامینگز (مشاور بوریس جانسون) وجود دارد، زیرا هر دو در پیروزیهای انتخاباتی حزب خود نقش محوری داشتند. با این حال، تحلیلها نشان میدهند که نقش عوامل خارج از کنترل حزب کارگر در پیروزی انتخاباتی ۲۰۲۴، ادعای کلیدی بودن تمرکز مکسوینی بر جلب آرای محافظهکاران سابق را تضعیف کرده است.
واکنشها و موضعگیریها
جاکی اسمیت، وزیر سابق و نایبرئیس جدید، از کیر استارمر به دلیل “پذیرش مسئولیت” در مورد انتصاب مندلسون ستایش کرد. این موضعگیری در حالی صورت میگیرد که گروه Labour First (گروه متمایل به راست که حامی استارمر است) از نمایندگان خواسته است تا در جلسه کمیته نمایندگان پارلمان حزب کارگر (PLP) از نخستوزیر حمایت کنند و بر این نکته تأکید ورزند که او «اشتباهات خود را میپذیرد و عذرخواهی میکند»، برخلاف رهبران حزب محافظهکار که مجبور به استعفا شدند.
استعفای مکسوینی هرچند قابل توجه است، اما سوابق تاریخی نشان میدهد که تأثیر فوری بر ماندگاری نخستوزیر ندارد.
برنامه روز کاری و پیشینهها
برنامه امروز شامل بازدید کِمی بادنوچ، جلسه مطبوعاتی داونینگ استریت، سؤوال و جواب شَبانا محمود، سخنرانی نیگل فراژ و مهمتر از همه، سخنرانی کیر استارمر برای نمایندگان کارگر در ساعت ۱۸:۰۰ است. این تحولات نشاندهنده تلاشی از سوی استارمر برای باز پسگیری کنترل حزب پس از این بحران است.
جاکی اسمیت بیان کرد: «نخستوزیر مسئولیت تصمیم گرفته شده در مورد پیتر مندلسون را پذیرفت، هرچند واضح است که این پیتر مندلسون بود که با دروغگویی مداوم و تعامل با جفری اپستین، به حزب و کشور خیانت کرد.»
در مجموع، اگرچه این خروج برای دولت استارمر یک چالش مدیریتی محسوب میشود، اما تحلیلها بر اساس سوابق گذشته، لزوماً سقوط قریبالوقوع دولت را پیشبینی نمیکنند، و تمرکز اصلی بر توانایی استارمر برای مدیریت افکار عمومی و حفظ وحدت درون حزبی است.
