نیک باومگارتنر در ۴۴ سالگی: گذر زمان مرا شکست نداده است

اسنوبردباز ۴۴ ساله و چالش با گذر زمان

نیک باومگارتنر، اسنوبردباز ۴۴ ساله آمریکایی، در حال ورود به پنجمین حضور المپیکی خود در رشته اسنوبرد کراس است. در حالی که بیشتر ورزشکاران هم‌رده او به مربیگری یا بازنشستگی روی آورده‌اند، باومگارتنر همچنان با اعتقاد به توانایی پیروزی در خط شروع حاضر می‌شود. او مسیر شغلی خود را که ترکیبی از کار در سایت‌های ساختمانی، زمستان‌های مناطق کوچک و باور به رسیدن به المپیک ۲۰۳۴ در خاک وطن است، به شکلی غیرمتعارف ادامه داده است. باومگارتنر از صحبت کردن درباره سن خود استقبال می‌کند و آن را بخشی از داستان خود می‌داند، با این حال مدافع این باور است که «زمان تنها حریف شکست‌ناپذیر است، اما هنوز مرا شکست نداده است.»

او چهار سال پیش در پکن با کسب مدال طلای تیمی اسنوبرد کراس مختلط به همراه لیندسی جیکوبلیس، مسن‌ترین مدال‌آور المپیک در رشته اسنوبرد در آن زمان شد. این موفقیت به جای پایان کار، نوعی رهایی برای او به ارمغان آورد و فشار وجودی ناشی از سال‌ها کمبود بودجه و تلاش برای اثبات خود در ورزشی جوان‌گرا را از بین برد. اکنون معادله ساده‌تر شده است: اگر رقابتی باشد و لذت ببرد، ادامه می‌دهد.

• او به دنبال هدفی تقریباً غیرممکن است: رقابت در المپیک ۲۰۳۴ سالت لیک سیتی در سن ۵۲ سالگی برای الهام بخشیدن به دیگران.
• اسنوبرد کراس به دلیل تمرکز بر جوانان و تخصص‌گرایی سریع، برای مسیرهای شغلی طولانی مانند او طراحی نشده است.
• باومگارتنر موفقیت طول عمر خود را مدیون شبکه حمایتی از حامیان، جامعه و خانواده است که به داستان او باور دارند.
• او هنوز در «یوپر پنینسولا» میشیگان زندگی می‌کند و برای تمرینات تخصصی مسافرت می‌کند، در حالی که تجربه‌اش در کارهای ساختمانی سختی دوران جوانی، دوام او را شکل داده است.
• او اکنون به جای تمرین با حجم بالا، بر تمرینات انفجاری و پیشگیری از آسیب‌دیدگی با استفاده از علم ورزش تمرکز دارد.

«ما همه در حال پیر شدن هستیم – این برای همه ما در راه است. پدر زمان تنها حریف شکست‌ناپذیر است، اما هنوز مرا شکست نداده است. شاید یک روز، اما نه امروز.»

تجربه طولانی او در رشته اسنوبرد کراس که مملو از هرج و مرج، برخوردها و تصمیمات لحظه‌ای است، یک مزیت پنهان محسوب می‌شود. بسیاری از رقبای بااستعداد نتوانسته‌اند او را شکست دهند، زیرا او «بیش از حد در سنگرها بوده است.»

«پسر من همه چیز را دیده است: فراز و نشیب‌ها، همه چیز را. بچه‌ها به حرف والدین گوش نمی‌دهند، اما تماشا می‌کنند.»

در پایان، باومگارتنر می‌داند که زمان در نهایت پیروز خواهد شد، اما تا زمانی که سرعتش کم نشود یا شور و شوقش از بین نرود، به رقابت ادامه خواهد داد. او امیدوار است که بتواند مسیرش را در المپیک ۲۰۳۴ آمریکا به پایان برساند، چرا که برای او این سرسختی در برابر جغرافیا، انتظارات و منحنی‌های پیری، رادیکال‌ترین بخش داستان اوست.