برنامه «دست منو بگیر»؛ اولین برنامه دوستیابی متمرکز بر زبان اشاره بریتانیایی
برنامه هول مای هند (Hold My Hand) منحصراً بر اشار هکنندگان تمرکز دارد و توسط دوقلوهای ناشنوای هیرودا و هرمون برهانه میزبانی میشود که هدف آن نمایش فرهنگ ناشنوایان است.
رونمایی از فرهنگ ناشنوایان در «دست منو بگیر»
برنامه تلویزیونی «دست منو بگیر» (Hold My Hand) به عنوان اولین برنامه دوستیابی که به طور کامل بر زبان اشاره بریتانیایی (BSL) متمرکز است، توانسته توجهها را به خود جلب کند. این برنامه که توسط دوقلوهای ناشنوا، هرمون و هیرودا برهانه، میزبانی میشود، فراتر از یک برنامه صرفاً برای یافتن شریک عاطفی است؛ بلکه دریچهای است به سوی فرهنگ، هویت و شیوههای ارتباطی جامعه ناشنوایان که پیش از این کمتر دیده شده بود. هیرودا برهانه بیان میکند که جامعه آنان مدتها منتظر چنین نمایشی بوده تا بتواند فرهنگ و شیوهی بحث و گفتگویشان را به تصویر بکشد.
یکی از اهداف اصلی این برنامه، از بین بردن تصورات غلط پیرامون تواناییهای افراد ناشنوا است. بر اساس آمارهای مربوط به سال ۲۰۲۳، درصد قابل توجهی از افراد شنوا (حدود ۷۱ درصد از ۱۸ تا ۲۴ سالهها) در قرار ملاقات با کسانی که زبان اشاره را به عنوان شیوه اصلی ارتباطی خود استفاده میکنند، اعتماد به نفس کافی ندارند. هرمون اشاره میکند که زبان اشاره تنها یک زبان دیگر است، اما شیوهی بیان احساسات در آن متفاوت است. او معتقد است که افراد شنوا اغلب پشت کلمات خود پنهان میشوند، در حالی که افراد ناشنوا لایههای محافظ را کنار زده و احساسات خود را به شکلی متفاوت و اغلب آسیبپذیرتر نشان میدهند.
ویژگیهای متمایز ارتباط در جامعه ناشنوایان
تمام شرکتکنندگان در این برنامه یا ناشنوا هستند یا از خانوادههای ناشنوا (Codas) که با والدین خود از طریق BSL ارتباط برقرار کردهاند. این ویژگی باعث شده است که فضای برنامه بسیار صمیمی و نزدیک باشد، زیرا مجریان گاهی اوقات شرکتکنندگان را از قبل میشناسند. هیرودا تاکید میکند که افراد ناشنوا معمولاً بسیار رک، صادق و مستقیم هستند.
«ما افراد ناشنوا، بسیار گشادهرو، بسیار رک، بسیار مستقیم و بسیار صادق هستیم.»
این صداقت آشکار، یکی از جنبههایی است که تهیهکنندگان امیدوارند مخاطبان شنوا را تحت تأثیر قرار دهد و نشان دهد که اختلافات بنیادی وجود ندارد.
عمق ارتباط و پتانسیل تلویزیونی
برنامه شامل بخشهایی مانند «این یا آن» و بخشهای صریحتر درباره ترجیحات شخصی است که نشاندهنده عمق تعاملات است. هرمون با اشاره به تفاوتهای ارتباطی میگوید در حالی که شباهتهای انسانی وجود دارد، موانع ارتباطی چالشی بزرگ است که نیاز به یادگیری متقابل دارد. او و هیرودا اعتقاد دارند که ارتباط در جامعه اشاره، پر جنب و جوشتر است و عمق بیشتری دارد، چرا که اتکا به زبان نوشتاری کمتر و اتکا به بیان بصری و عاطفی بیشتر است.
«ما دقیقاً یکسان هستیم. عشق وجود دارد، سکس وجود دارد، شادی وجود دارد، معاشقه وجود دارد و آسیبپذیری نیز هست.»
مدیر عامل LumoTV، کامیلا آرنولد، معتقد است که این فرمت دوستیابی که هویت ناشنوایان را جشن میگیرد، پتانسیل «فراگیر بودن در رسانههای اصلی» را دارد و نشاندهنده چرخش رویکرد نسبت به زبان اشاره در سرگرمیهای جمعی است.
