اولین تخلیهشدگان اقلیمی بریتانیا خانهها و آسیبهایشان را پشت سر میگذارند
ساکنان تراس کلیداک در جنوب ولز پس از سالها ترس از سیل ناگهانی، با خرید توسط شورا آسوده شدند و خانههای خود را تخلیه میکنند.
اولین تخلیهشدگان اقلیمی بریتانیا در ولز
چهل نفر از ساکنان تراس کلیداک در روستای یونیسیبول، جنوب ولز، پس از سالها زندگی تحت سایه ترس از سیلهای ناگهانی، سرانجام با تملک و تخریب خانههایشان توسط شورای محلی، توانستند آرامش یابند. این رویداد تلخ و در عین حال رهاییبخش، نمادی از تأثیرات فیزیکی و روانی بحران اقلیمی بر جوامع محلی در بریتانیا است. نقطه اوج این نگرانیها، حادثه طوفان دنیس در سال ۲۰۲۰ بود که دیواری از آب کثیف و یخزده از شاخه فرعی رودخانه تاف، خانههای آنان را مورد هجوم قرار داد. پل توماس، یکی از ساکنان قدیمی، این تجربه را به یاد میآورد: “آب به طرز باورنکردنی قوی بود... شما روی پلهها مینشینید و بالا آمدن آب را تماشا میکنید و امیدوارید که متوقف شود.”
زندگی در تراس کلیداک، نزدیکی رودخانه همنام، پس از آن شب به کابوسی مداوم تبدیل شد. هشدارهای آب و هوایی یا بارندگی شدید به معنای بیخوابی ساکنان بود و تروماهای روانی عمیقی بر جای گذاشت.
بالاترین سطح خطر و تصمیم تاریخی شورا
تراس کلیداک به عنوان یکی از خطرناکترین مکانها در کشور، با ریسک “بالا برای جان انسانها” توسط سازمان مدیریت سیل طبقهبندی شد. نهایتاً، شورای محلی روندا کینون تاف (RCT) رأی به خرید ۱۶ خانه از ۱۸ خانه موجود به مبلغ ۲.۶ میلیون پوند داد. این اقدام، به جدیترین تدبیر اتخاذ شده در سطح کشور در واکنش به شرایط اضطراری اقلیمی محسوب میشود و ساکنان آن را به عنوان اولین تخلیهشدگان اقلیمی بریتانیا معروف کرده است.
- این منطقه در یک دشت سیلابی طبیعی بنا شده است و ساختار باریک آن مانع از پراکندگی آبهای سیلاب میشود.
- سرعت رسیدن آب در سیلابهای شدید، بزرگترین نگرانی ساکنان بوده، به طوری که آب میتواند سریعتر از راه رفتن انسان در خیابان جاری شود.
- سازمان منابع طبیعی ولز (NRW) پس از پنج سال ارزیابی، اعلام کرد که هیچ یک از راهحلهای پیشنهادی مانند ساخت دیوار دفاعی بلندتر، توجیه اقتصادی مورد نیاز برای تأمین مالی دولتی را ندارد.
- شورای محلی این اقدام را برای ایمنی عمومی و کاهش آسیبهای روانی وارده به ساکنان که برخی دچار اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) شدهاند، ضروری دانسته است.
- علاوه بر این حادثه، جوامع دیگری مانند فربورن و سیزلتر نیز به دلیل افزایش سطح دریاها برای “عقبنشینی مدیریتشده” در نظر گرفته شدهاند.
“برای بازگشت به زندگی عادی، این یک رویای تحقق یافته است... دیگر نیازی نیست هنگام دیدن یک هشدار آب و هوایی احساس بیماری کنیم.”
جرمی پار، رئیس مدیریت ریسک سیل در NRW، اظهار داشت: “حتی اگر دیواری بسازیم، تضمینی وجود ندارد. در مانموث، دفاع ضد سیل وجود داشت، اما باز هم سیل گرفت.”
علیرغم علاقه عمیق ساکنانی مانند پل توماس به زیباییهای منطقه در فصول عادی، واقعیت تغییرات جوی و وضعیت وخیم رودخانه (که به دلیل فعالیتهای معدنی دهه ۱۹۳۰ منحرف شده است) غیرقابل انکار بود. این تخلیه اجباری، گرچه دردناک است، اما مسیری رو به جلو برای ۴۰ نفری فراهم میکند که امیدوارند بتوانند دوران سخت را پشت سر بگذارند و دوباره زندگی آرامی را تجربه کنند.
