واژه مناسب برای این واقعه چیست؟ تاملر ریج در توفان اندوه به دنبال اتحاد است

غم و اتحاد در شهر معدنی تاملر ریج کانادا

ساکنان شهر معدنی تاملر ریج در کانادا با یک ضایعه باورنکردنی و تکان‌دهنده مواجه شده‌اند؛ تیراندازی گسترده‌ای که توسط یکی از افراد جامعه خودشان انجام شد و هشت نفر، عمدتاً کودکان، را به قتل رساند. صبح سه‌شنبه دهم فوریه به شکلی عادی در این شهر کوهستانی آغاز شد، اما به سرعت در میان ترس، خشم و ناباوری تغییر کرد. این حمله وحشتناک، جامعه کوچک و به هم پیوسته‌ی این شهر را در غم و اندوهی عمیق فرو برد. سوال اصلی که ذهن بسیاری از ساکنان را به خود مشغول کرده بود، همان بود که یکی از پدران قربانیان، دان مک‌کی، مطرح کرد: «این را چه می‌نامند؟ چه واژه‌ای برای این وجود دارد؟» این فقدان بزرگ، پیوندهای اجتماعی شهر را بیش از پیش تقویت کرده است.

در پی این واقعه، جامعه تاملر ریج تلاش می‌کند تا با تکیه بر حس وظیفه‌شناسی و حمایت متقابل، از این بحران عبور کند. فضاهایی مانند کتابخانه عمومی به محلی برای جمع شدن خانواده‌ها تبدیل شده تا از چشم دوربین‌های خبری دور بمانند، و موزه دایناسور شهر به فضایی خصوصی برای مشاوره سوگ تبدیل شده است. این سطح از همبستگی، نشان می‌دهد که در جوامع کوچک، مفهوم «جامعه» چگونه معنا پیدا می‌کند؛ جایی که به قول یکی از ساکنان، «شهر تو را زمانی که به آن نیاز داری، حمل می‌کند».

بازتاب خشم و فقدان در جامعه

حمله مرگبار توسط جسی ون روتزلار، که سابقه مشکلات سلامت روان داشته و پیش‌تر نیز با پلیس در ارتباط بوده، باعث خشم مضاعف در میان اهالی شده است. این واقعیت که مقامات بهداشت روان اطلاعات کافی نداشته‌اند و سلاح‌هایی که قبلاً از خانه او ضبط شده بودند، پس از اعتراض بازگردانده شده بودند، نگرانی‌هایی جدی درباره سیستم‌های پیشگیری ایجاد کرده است. قربانیان شامل کودکان ۱۲ تا ۱۳ ساله، یک دستیار آموزشی و مادر تیرانداز بوده‌اند که هر یک به عنوان «رویابین، رقصنده و ورزشکار» توصیف شده‌اند.

• جامعه تاملر ریج، با جمعیتی کمتر از ۲۵۰۰ نفر، تحت تأثیر فاجعه‌ای عمیق قرار گرفته است.
• شهردار شهر، دارل کراخوا، در مراسم یادبود بر قوی ماندن جامعه تأکید کرد و گریه را نشانه ضعف ندانست.
• رستوران‌ها و کسب‌وکارهای محلی با اهدای غذا و خدمات، از نیروهای امدادی و خانواده‌ها حمایت کرده‌اند.
• حضور نخست‌وزیر وقت (مارک کارنی) و رقیب سیاسی‌اش (پیر پویلیور) در یک مراسم یادبود، نمادی از اتحاد فراحزبی در مواجهه با تراژدی دیده شد.
• امیدواری‌هایی نیز با بهبود وضعیت یکی از مجروحین که به ونکوور منتقل شده بود، به وجود آمده است.

«گریه کردن نشانه ضعف نیست، بلکه نشانه قدرت است، و جامعه ما باید قوی بماند. ما اینجا نزدیک هستیم. ما خانواده‌ایم.»

یکی از والدین قربانیان در مورد دخترش گفت: «این دختران زیبا بودند که این را نمی‌خواستند.»

در نهایت، این رویداد وحشتناک نه تنها خاطرات تلخ را به جا گذاشته، بلکه مفهوم همبستگی و نحوه واکنش جمعی به بلایای غیرقابل توصیف را در جوامع کوچک کانادا به نمایش گذاشته است. تلاش برای به‌دست آوردن کلمه‌ای مناسب برای بیان این عمق از درد، همزمان با تلاش برای التیام و حمایت از یکدیگر ادامه دارد.