آزمایش مرزهای آشنایی در نقاشی‌های سوررئال حیات وحش برونو پونتیرولی

نقاشی‌های سوررئال برونو پونتیرولی از حیات وحش

هنرمند برونو پونتیرولی مرزهای آشنایی را در آثار نقاشی خود به چالش می‌کشد و مخاطب را به جهانی مبتنی بر منطق متفاوت، مملو از پوچی و پارادوکس‌ها دعوت می‌کند. شهرت او مدیون نقاشی‌های عبث‌گرایانه‌ای از حیوانات است که با ویژگی‌های فیزیکی غیرعادی مانند پاهای بیش از حد بلند، بدن‌های درهم‌پیچیده یا اندام‌ها و سرهای جهش‌یافته به تصویر کشیده شده‌اند. این موجودات اغلب در مناظر روستایی یا بیشه‌زارهایی قرار دارند که یادآور نقاشی‌های آکادمیک منظره قرن ۱۸ و ۱۹ میلادی یا تصاویر شکار رسمی هستند. نکته عجیب این است که حیوانات اهلی و وحشی، بدون توجه به ده‌ها سر یا ده‌ها پستان که به طور نامعمول به بدنشان متصل است، به‌طور عادی مشغول چرا هستند.

این آثار لایه‌ای از دلهره ناخودآگاه را به بیننده منتقل می‌کنند. مشاهده یک فیل که بدنش با خرطوم پوشیده شده یا زرافه‌ای با سرهای متعدد و اندام‌هایی که در جهت‌های مختلف بیرون زده‌اند، ذاتاً آزاردهنده است. با وجود مناظر روستایی آرام و رفتار معمول حیوانات، این نقاشی‌ها حسی از وحشت ملایم را تداعی می‌کنند: “چه کاری انجام داده‌ایم که باعث این وضعیت شده است؟” این تضاد بین زیبایی‌شناسی کلاسیک و بیان هنری مدرن و عجیب، هسته اصلی کار پونتیرولی است. یکی از آثار برجسته‌ای که این ایده را منعکس می‌کند، تابلوی “Cachalot” با ابعاد ۱۶۳ در ۲۴۵ سانتی‌متر است، که مقیاس بزرگ و جزئیات غیرمنتظره آن توجه بسیاری را جلب کرده است.

• آثار پونتیرولی اغلب حیوانات را با تغییرات جهش‌یافته و اندام‌های اضافی نشان می‌دهند.
• پس‌زمینه‌های نقاشی‌ها یادآور مناظر کلاسیک قرن‌های هجدهم و نوزدهم هستند، که تضادی ایجاد می‌کنند.
• خونسردی حیوانات باوجود ناهنجاری‌های ظاهری، حسی از ناهنجاری مرموز را القا می‌کند.
• او به دنبال کاوش در تنش میان آشنا و غریب در ادراک ما از جهان طبیعی است.
• رویکرد او بر اساس اصول عبث‌گرایی (Absurdism) در هنر استوار است.

“جهانی مبتنی بر منطق متفاوت را تصور کنید؛ جهانی متشکل از پوچی و پارادوکس‌ها.” — برونو پونتیرولی

“علیرغم مناظر روستایی و ظاهر آرامشان، نقاشی‌های پونتیرولی حسی از وحشت خفیف را برمی‌انگیزند.”

در مجموع، نقاشی‌های برونو پونتیرولی تلاشی جسورانه برای زیر سوال بردن انتظارات بیننده از طبیعت و زیبایی‌شناسی سنتی است. او با ادغام عناصر آشنا در ترکیب‌بندی‌های کاملاً غیرعادی، مخاطب را مجبور می‌کند تا نگاه عمیق‌تری به مفاهیم نظم و آشفتگی در ذهن خود بیندازد و تجربه‌ای بصری فراموش‌نشدنی خلق کند.