بازنویسی تاریخ شکار نهنگ: بومیان برزیل ۵ هزار سال پیش شکارچی غولهای اقیانوس بودند
شواهد باستانی از سواحل جنوبی برزیل نشان میدهد بومیان این منطقه حدود ۵ هزار سال پیش نهنگ شکار میکردند، که این قدمت را ۱۵۰۰ سال عقبتر از فرضیات قبلی میبرد.
بازنویسی تاریخ شکار نهنگ توسط بومیان باستانی برزیل
مطالعات جدید باستانشناسی که بر بقایای کشفشده در سواحل جنوبی برزیل متمرکز شدهاند، نشان میدهند که تاریخچه شکار سازمانیافته نهنگ بسیار قدیمیتر از آن چیزی است که قبلاً تصور میشد. شواهد بهدستآمده از تپههای عظیم صدفی (سامباکیس)، بهویژه در خلیج بابیتونگا، حاکی از آن است که بومیان این منطقه حدود ۵۰۰۰ سال پیش فعالانه مشغول شکار شکار نهنگهای بزرگ بودهاند. این کشف، مبدأ زمانی این فعالیت دشوار را دستکم ۱۵۰۰ سال به عقب میبرد و فرضیات پیشین را زیر سؤال میبرد.
پیشتر، باستانشناسان معتقد بودند که شکار سازمانیافته نهنگ، که عمدتاً در مناطق قطبی و شمال اقیانوس آرام رخ میداد، در بازه زمانی ۲۵۰۰ تا ۳۵۰۰ سال پیش و در نتیجهی فقر منابع غذایی در محیطهای سخت شکل گرفته است. در مورد آمریکای جنوبی، بقایای استخوان نهنگ مشاهدهشده اغلب به عنوان لاشهخواری از حیوانات به گل نشسته تلقی میشد. با این حال، کشف سرنیزههای تخصصی ساختهشده از استخوان نهنگ و ابزارهایی با آثار برش مشخص، این دیدگاه را رد کرده و بر شکار فعال توسط این جوامع تأکید میکند.
- سامباکیسها: تپههای صدفی بزرگ در سواحل برزیل که به عنوان محل انباشت پسماند و آرامستان استفاده میشدند.
- کشف ابزار تخصصی: شناسایی سرنیزههای دقیقاً ساختهشده از استخوان نهنگ که نشاندهنده مهارت در شکار است.
- گونههای شکارشده: تحلیلها نشان داده است که استخوانها متعلق به نهنگ راست جنوبی و نهنگ گوژپشت در ۵۰۰۰ سال پیش هستند.
- تأثیر بر محیط زیست: حضور نهنگهای گوژپشت در آن منطقه غافلگیرکننده بود؛ احتمالاً شکار بیرویه اروپاییها در قرون ۱۷ و ۱۸ جمعیت محلی را از بین برده است.
- انگیزه شکار: شکار یک نهنگ بالغ میتوانست ذخیره غذایی چندین ماهه شامل گوشت، روغن و استخوان برای ساخت ابزار را برای یک قبیله فراهم کند.
«وجود تعداد زیادی قطعات استخوانی بلند و نوکتیز که با دقت مشابهی ساخته شده بودند، توجه محققان را جلب کرد؛ ابزارهایی که در واقع سرنیزههای تخصصی برای شکار بودند.»
«این کشف با بازنویسی منشأ شکار نهنگ، نشان میدهد زیستگاههای باستانی نهنگهای گوژپشت با محدودهی امروزی آنها تفاوتهای معناداری داشته است.»
این یافتهها دیدگاه ما را نسبت به توانمندیها و استراتژیهای بقای جوامع باستانی در مناطق ساحلی غنی تغییر میدهد. در صورتی که شکار در مناطق غنی مانند برزیل نیازی به پذیرش خطر شکار غولهای اقیانوسی نداشته باشد، این فعالیت عمیقاً ریشهدار بوده و بخشی حیاتی از تأمین منابع غذایی و مادی آنها محسوب میشده است. تیم پژوهش در حال گسترش بررسیها برای تهیه اطلس دقیقی از تنوع گونههای نهنگ پیش از ورود استعمارگران است، دادههایی که میتواند در سیاستگذاریهای حفاظتی آینده تأثیرگذار باشد.
