
انتخابات پارلمانی بنگلادش در حالی برگزار شد که این کشور اولین رویارویی انتخاباتی خود را پس از خیزش مرگبار سال ۲۰۲۴ تجربه میکند. در این دوره، احزابی که پیش از این تحت سلطه شیخ حسینه به حاشیه رانده شده بودند، فرصت یافتند تا در برابر ائتلاف اسلامگرا به رهبری طارق رحمان، وارث قدرتمند حزب ملیگرای بنگلادش (BNP)، برای کسب قدرت رقابت کنند. صفهای طولانی در مراکز رأیگیری داکا، پایتخت، شکل گرفت که نشاندهنده اهمیت بالای این رویداد برای شهروندان بود. بیش از ۳۰۰٬۰۰۰ نیروی نظامی و پلیس در سراسر کشور مستقر شدند، در حالی که کارشناسان سازمان ملل نسبت به افزایش “عدم تحمل، تهدیدها و حملات” و همچنین “سونامی اطلاعات نادرست” به ویژه علیه رأیدهندگان جوان هشدار داده بودند.
نور عالم شمیم ۵۰ ساله که پس از سالها برای اولین بار رأی داد، و شیتی گوسوامی ۲۱ ساله، دانشجویی که برای اولین بار رأی میداد، هر دو ابراز امیدواری کردند که این دوره نقطه عطفی برای ایجاد تحولی مثبت در کشور باشد. حکومت موقت به رهبری محمد یونس، برنده جایزه صلح نوبل، که پس از سرنگونی شیخ حسینه در آگوست ۲۰۲۴ قدرت را به دست گرفت، اعلام کرد که این انتخابات “جهت آینده کشور، ماهیت دموکراسی آن و سرنوشت نسل بعدی را تعیین خواهد کرد”. دولت یونس، حزب عوامی لیگ حسینه را از شرکت در انتخابات منع کرده است. حسینه ۷۸ ساله به اتهام جنایت علیه بشریت و سرکوب خونین معترضان، به طور غیابی محکوم به اعدام شده و در هند پنهان است.
طارق رحمان اظهار داشت: “اقتصاد نابود شده است. تعداد افراد بیکار بسیار زیاد است. ما باید برای این جوانان کسب و کارهایی ایجاد کنیم تا شغل داشته باشند.”
محمد یونس تأکید کرد: “پیروزی بخشی از دموکراسی است؛ شکست نیز بخشی اجتنابناپذیر است. لطفاً خود را وقف ساختن یک بنگلادش جدید، عادلانه و فراگیر کنید.”
دولت بعدی با اقتصادی آسیبدیده، به عنوان دومین صادرکننده بزرگ پوشاک در جهان، و روابط پیچیده با همسایه هند روبرو خواهد بود. چالش اصلی اکنون برای بنگلادش، تضمین برگزاری عادلانه و بیطرفانه انتخابات و پذیرش نتایج توسط همه احزاب است.