آیا نوشیدن ادرار در شرایط اضطراری جان را نجات می‌دهد؟

بررسی اجمالی نوشیدن ادرار در شرایط بقا

موضوع نوشیدن ادرار برای حفظ حیات در شرایط اضطراری یا بقای طولانی‌مدت یکی از بحث‌های رایج در میان علاقه‌مندان به بقا و ماجراجویی است. این ایده که ادرار می‌تواند به عنوان منبع آب عمل کند، به ویژه با نمایش‌هایی مانند اقدامات بر گریلز تقویت شده است. با این حال، کارشناسان حوزه پزشکی و بقا به شدت نسبت به این روش هشدار می‌دهند، زیرا خطرات بالقوه آن اغلب بر مزایای ناچیزش سایه می‌افکند. در حالت طبیعی بدن انسان، ادرار عمدتاً از آب تشکیل شده است (حدود ۹۵ درصد)، اما ۵ درصد باقی‌مانده شامل مواد زائد متابولیکی مانند اوره، کراتینین و نمک‌ها است که کلیه‌ها برای حفظ تعادل داخلی بدن آن‌ها را دفع می‌کنند.

ترکیب ادرار و اثرات هیدراتاسیون

جریان سیالات بدن نقش حیاتی در حفظ عملکرد سلولی ایفا می‌کند. کلیه‌ها به طور مداوم خون را فیلتر می‌کنند و ۹۹ درصد مایعات فیلتر شده را بازجذب می‌نمایند. در شرایط عادی که فرد به خوبی هیدراته است، ادرار رنگی روشن دارد و نوشیدن آن برای مدت کوتاهی می‌تواند بخشی از آب از دست رفته را جبران کند. اما در شرایط بقا، به‌ویژه در محیط‌های گرم و بیابانی، فرد مقادیر زیادی آب را از طریق تعریق از دست می‌دهد. در این حالت، کلیه‌ها برای حفظ ذخایر آب حیاتی، شروع به تغلیظ ادرار می‌کنند. این بدان معناست که ادرار دفع شده حاوی غلظت بسیار بالاتری از مواد زائد است.

خطرات مصرف ادرار غلیظ

نوشیدن ادرار غلیظ در شرایط کم‌آبی، عملاً به معنای بازگرداندن مواد زائدی است که بدن قصد دفع آن‌ها را داشته است. انباشت اوره و سایر سموم متابولیکی در بدن می‌تواند منجر به وضعیتی به نام اوره‌می شود. علائم اوره‌می شامل استفراغ، گرفتگی‌های عضلانی شدید و تغییر در سطح هوشیاری است و می‌تواند در نهایت به آسیب جدی عصبی و مرگ منجر شود. بدن باید برای دفع این سموم اضافی، از آب موجود در خود استفاده کند، که این امر روند کم‌آبی بدن را تسریع می‌بخشد.

• نوشیدن ادرار در کم‌آبی شدید، کلیه‌ها را وادار می‌کند تا غلظت بیشتری از مواد زائد را مجدداً فیلتر کنند.
• اوره، محصول تجزیه پروتئین، در غلظت‌های بالا برای سلول‌های عصبی سمی است.
• ادرار، اگرچه عمدتاً آب است، اما حاوی نمک‌هایی است که می‌توانند تعادل الکترولیتی بدن را مختل کنند.
• خطر عفونت باکتریایی در مجاری ادراری وجود دارد، حتی اگر ادرار اولیه فرضاً استریل باشد.
• مصرف مجدد باکتری‌ها می‌تواند در بدن ضعیف شده، پوشش روده را به خطر انداخته و منجر به عفونت‌های جدی شود.

“در محیط‌های بیابانی و شرایط کم آبی شدید، این عمل می‌تواند به جای کمک، به بدن آسیب برساند.” “انباشت اوره و دیگر مواد زائد متابولیکی در بدن می‌تواند برای سلول‌ها، به‌ویژه سلول‌های سیستم عصبی، سمی باشد.”

در نتیجه، در حالی که در افسانه‌ها ممکن است نوشیدن ادرار راهی برای بقا تلقی شود، شواهد علمی نشان می‌دهند که این یک راهکار خطرناک در شرایط کم آبی است. تمرکز اصلی در شرایط بقا باید بر یافتن منابع مطمئن آب آشامیدنی یا به حداقل رساندن از دست دادن آب باشد، نه بازچرخانی مجدد سمومی که بدن با زحمت آن‌ها را دفع کرده است.