ریشههای بیولوژیک اشتیاق انسان برای بازنویسی کدهای ژنتیکی
بررسی این پرسش که آیا تمایل انسان به دستکاری حیات و بازنویسی کدهای ژنتیکی یک انتخاب است یا دستوری از پیش تعیین شده در دیانای نهفته است و پیامدهای آن برای آینده حیات.
ریشههای تکاملی تمایل انسان به ویرایش ژنوم
تمایل سیریناپذیر انسان به بازنویسی کدهای ژنتیکی و دستکاری بنیادی حیات، موضوعی است که ریشه در ساختار بیولوژیک ما دارد. پرسش اصلی این است که آیا این میل برای دخالت در ساختار زندگی مدرن، یک انتخاب آگاهانه برای پیشرفت است یا یک «دستور» از پیش تعیینشده که در اعماق دیانای ما کاشته شده است؟ تاریخ نشان میدهد که انسانها همواره در تلاش برای تغییر طبیعت بودهاند، از اهلیسازی حیوانات گرفته تا پرورش گیاهان. با این حال، ظهور فناوریهای پیشرفته مانند کریسپُر (CRISPR) این معنا را عمیقتر کرده و پرسشهایی فلسفی و علمی را در مورد نقش ما در تکامل مطرح ساخته است. برخی دانشمندان معتقدند که مسیر تکامل، هوش انسانی و کنجکاوی ما را به سمتی سوق میدهد که سرانجام موجودات بیولوژیک به قدرت تغییر خود دست یابند و این شاید بخشی از یک نقشه تکاملی بزرگتر باشد.
این تکاپو، هرچند ممکن است اخلاقیات زیستی را به چالش بکشد، پتانسیل عظیمی برای حذف بیماریهای موروثی و غلبه بر محدودیتهای فیزیکی فراهم میآورد. اگر این کوشش بخشی از طبیعت ذاتی ما باشد، پس نگاه ما به عواقب آن نیازمند بازنگری است؛ چرا که دخالت در نظم طبیعت میتواند در واقع، مرحله بعدی طبیعت برای بقای خود باشد. با این حال، تهدید اصلی ناشی از این قدرت، ایجاد شکافهای بیولوژیک و اجتماعی عمیق میان انسانها بر اثر اصلاح نژادی است.
- پیشرفتهای فناوریهای ویرایش ژن مانند کریسپر، مرزهای میان دخالت و تکامل طبیعی را کمرنگ کرده است.
- ترسهای اخلاقی پیرامون اصلاحنژادی و پیامدهای اجتماعی آن، چالشهای اصلی تمدن آینده هستند.
- برخی دیدگاهها پیشنهاد میکنند که میل به درک و تغییر کدهای حیات، واکنشی از خود حیات برای محافظت در برابر انقراضهای احتمالی است.
- تاریخ بشر گویای آن است که دانش کسبشده به ندرت عقبنشینی کامل داشته است؛ بنابراین باید با این قدرت سازنده برخورد کرد.
- درک موقعیت فعلی ما که در آن «مرز میان خالق و مخلوق» مبهم شده است، نگاه ما به آینده بیولوژی را دگرگون خواهد کرد.
“میل ما به کشف کدهای حیات در واقع راهی بوده که خود حیات برای محافظت از خود در برابر انقراضهای احتمالی انتخاب کرده است.”
“ما اکنون در نقطهای ایستادهایم که مرز میان خالق و مخلوق بسیار کمرنگ شده است. درک این موضوع که آیا ما برنامهنویس هستیم یا خودمان یک برنامه هستیم، میتواند نگاه ما را به آینده بیولوژی و تکنولوژی برای همیشه تغییر دهد.”
در نهایت، اگر اشتیاق ما برای بازنویسی ژنوم صرفاً تلاشی برای بیدار کردن پتانسیلهای نهفته در دیانای باشد، این مسیر، شاید اجتنابناپذیرترین و مهمترین جهش پیش روی بشریت در عصر بیوتکنولوژی باشد.
