توان رقابت با غولهای فوتبال را نداریم؛ بازیکنان ما در فضای مجازی بزرگ هستند
تحلیل مهاجم اسبق تیم ملی درباره غیبت بازیکنان ایرانی در فهرست برترینهای فوتبال آسیا و انتقاد از بیبرنامگی و ضعف زیرساختها در فوتبال پایه ایران.
انتقاد از وضعیت فعلی فوتبال ملی ایران
مهاجم پیشین تیم ملی فوتبال ایران، علی موسوی، با اشاره به غیبت سؤالبرانگیز بازیکنان ایرانی در فهرست برترینهای فوتبال آسیا در سالهای اخیر، دیدگاه مطلوبی نسبت به آینده فوتبال کشور ندارد. او معتقد است ناکامیهای مداوم تیم ملی و تیمهای باشگاهی در کسب سکوهای آسیایی، دلیلی مستقیم بر عدم حضور بازیکنان در جمع بهترینهای قاره است. موسوی تأکید میکند که در دورههایی که ایران در آسیا موفق بوده، بازیکنان بیشتری از کشورمان در تیم منتخب حضور داشتند، اما اکنون با وجود کسب سهمیه جام جهانی، سکوت در افتخارات قارهای نشاندهنده درجا زدن و حتی عقبگرد در فوتبال ایران است، در حالی که رقبای آسیایی در حال پیشرفت هستند. او به این نکته اشاره میکند که بازیکنان ایرانی موفقیتهای خود را بیشتر در فضای مجازی جشن میگیرند تا در عالم واقعیت و کسب افتخارات مهم بینالمللی.
تعریف لژیونر واقعی و ضعف لیگهای اروپایی محل فعالیت ایرانیها
یکی از انتقادات اصلی به وضعیت فعلی، پراکندگی بازیکنان در لیگهای سطح نه چندان بالا است. موسوی تعریف میکند که لژیونر واقعی بازیکنی است که در چهار تیم برتر لیگهای معتبر اروپایی مانند آلمان، اسپانیا، ایتالیا و انگلیس بازی کند. او اشاره میکند که امروزه با داشتن مدیر برنامه، حضور در لیگهایی مانند هلند، پرتغال یا حتی روسیه (به جز دو تیم برتر) به راحتی میسر شده است، در حالی که بازیکنان ژاپنی و کرهای در تیمهای بزرگ دنیا مشغول فعالیت هستند. حتی مهدی طارمی، یکی از ملیپوشان مطرح، به گفته وی، در یک تیم درجه دو اروپایی یعنی لیگ یونان بازی میکند و نباید انتظار داشت که او به تنهایی بار تیم ملی را به دوش بکشد. همچنین افت محسوسی در سطح بازی برخی لژیونرهای دیگر مشاهده شده است.
- نتایج ضعیف اخیر تیم ملی و باشگاهها در آسیا، علت اصلی عدم حضور در تیم منتخب سال آسیا است.
- بازیکنان ایرانی در فضای مجازی بزرگ به نظر میرسند، اما فاقد افتخارات مهم واقعی هستند.
- بیبرنامگی در فوتبال ایران از رده نوجوانان تا تیمهای بزرگسالان ریشهای و فراگیر است.
- فقدان مربیان کاربلد در آکادمیها و تمرکز بر تمرینات غیراصولی در شرایط نامناسب (مانند چمن مصنوعی) به ضرر استعدادیابی است.
- نبود زمینهای خاکی که پیشتر باعث رشد تکنیکی بازیکنان میشد، اکنون با مدارس فوتبالی جایگزین شده که استعدادیابی واقعی در آنها کمرنگ است.
«بازیکنان ما شاید در فضای مجازی، بازیکنان بزرگی به نظر برسند، اما در واقعیت هیچ مقام و افتخار مهمی ندارند و حالا در باد صعود به جام جهانی خوابیدهاند.»
«در لورکوزن، وقتی عمر بازی یک فوتبالیست تمام میشود، او در مدرسه فوتبال و آکادمی باشگاه مشغول به کار میشود، اما در ایران چنین چیزی وجود ندارد.»
در نتیجه، این دیدگاه نشان میدهد که مشکل اصلی فوتبال ایران نه در استعداد ذاتی بازیکنان، بلکه در ساختار، برنامهریزی و زیرساختهای آموزشی است که مانع از تبدیل شدن استعدادهای بالقوه به ستارههای واقعی در سطح اول فوتبال جهان و آسیا میشود. این روند نگرانکننده میتواند آینده فوتبال ملی را با چالشهای جدی روبرو کند.
