تحلیل والاستریت ژورنال: پیروزی تاکتیکی ایران در انتقال مذاکرات و استراتژی فشار تهران
گزارش والاستریت ژورنال مبنی بر دستیابی ایران به پیروزی تاکتیکی با انتقال مذاکرات به عمان و استفاده از تاکتیکهای فشار در برابر تلاشهای آمریکا تحت ریاست ترامپ برای اعمال شروط خود.
تحلیل سیاست مذاکراتی ایران در برابر آمریکا
بر اساس گزارشی از روزنامه والاستریت ژورنال، ایران با موفقیت توانسته است مکان مذاکرات آتی با مقامات آمریکایی را به عمان منتقل کند، اقدامی که به عنوان یک پیروزی تاکتیکی برای تهران تلقی شده است. این تغییر از ترکیه به عمان، محلی با نظارت کمتر رسانهای و فشار منطقهای کمتر، با استراتژی همیشگی ایران برای بر هم زدن تمرکز و تعادل طرف مقابل همخوانی دارد. این تاکتیک دیپلماتیک در همان روز با تحرکات نظامی، از جمله پرواز پهپاد و توقف نفتکش آمریکایی، همراه بود که نشاندهنده عزم تهران برای کنترل مسیر مذاکرات است. در شرایطی که دونالد ترامپ بر افزایش فشار نظامی در منطقه برای وادار کردن ایران به مذاکره تحت شروط مدنظر خود اصرار دارد، ایران نیز با افزایش فشار متقابل، سعی در حفظ ابتکار عمل دارد.
مقامات فعلی و سابق غربی و خاورمیانهای تأکید دارند که استفاده از ابزارهای فشار و ایجاد تغییرات لحظه آخری در مکان و موضوع مذاکرات، شگرد دیپلماتیکی است که مذاکرهکنندگان ایرانی سالهاست از آن استفاده میکنند. این اقدامات با هدف پیچیدهتر کردن اوضاع برای طرف مقابل انجام میگیرد تا آنها مجبور به عقبنشینی از مواضع سفت و سخت خود شوند.
- انتقال موفقیتآمیز مذاکرات به عمان به دلیل ماهیت محرمانهتر آن.
- همراهی تغییر مکان با تحرکات نظامی برای افزایش اهرم فشار ایران.
- انتظارات پایین از نشست پیش رو، که صرفاً به تبادل ایدهها با نتایج ملموس اندک محدود خواهد بود.
- ابهام در اهداف دولت ترامپ که از برنامه هستهای تا تغییر رژیم متغیر است.
- استفاده از میانجیگرانی مانند ترکیه و قطر که خود نیز از اهداف نهایی هر دو طرف اطلاعی ندارند.
به گفته مقامات غربی و خاورمیانهای، “اینها تاکتیکهای همیشگی ایران در مذاکره هستند. مذاکرهکنندگان ایرانی سالهاست که از ابزارهای فشار و تغییرات لحظه آخری در مکان و موضوع استفاده میکنند تا طرف مقابل را دور بزنند.”
والاستریت ژورنال اشاره میکند که ایران با موفقیت در انتقال مذاکرات به عمان، به یک پیروزی تاکتیکی دست یافته است، زیرا این مکان “فشار کمتری از سوی قدرتهای بزرگ منطقهای مثل ترکیه و نظارت کمتری از سوی رسانههای جهانی مستقر در استانبول” دارد.
در نهایت، به نظر میرسد تهران با اجرای استراتژی فشار همزمان در جبهههای دیپلماتیک و نظامی، توانسته است تمرکز طرف مقابل را بر هم زده و مسیر مذاکرات را به سمت شرایطی نامطمئنتر برای واشنگتن هدایت کند. این وضعیت در حالی است که تلاشهای منطقهای برای تنشزدایی همچنان ادامه دارد، اما با وجود کاهش انتظارات، خطر رویارویی نظامی همچنان به عنوان یک احتمال جدی مطرح است.
