تحریف خاطرات توسط دوربین موبایل و نقش هوش مصنوعی

تأثیر هوش مصنوعی بر واقعیت در عکاسی موبایلی

دوربین‌های هوشمند امروزی فراتر از ثبت صرف نور عمل می‌کنند و با استفاده از الگوریتم‌های پیشرفته هوش مصنوعی، فعالانه در حال شکل دادن به تصاویری هستند که ما به عنوان خاطرات ذخیره می‌کنیم. این پردازش‌ها که اغلب در پس‌زمینه و بدون اطلاع کاربر انجام می‌شوند، می‌توانند از اصلاحات جزئی تا افزودن جزئیات خیالی متغیر باشند. به عنوان مثال، قابلیت‌هایی مانند زوم فضایی ۱۰۰ برابری در برخی گوشی‌های پیشرفته، جزئیاتی را به تصاویر ماه اضافه می‌کنند که در واقعیت توسط لنز ثبت نشده‌اند، بلکه توسط هوش مصنوعی آموزش دیده تولید می‌شوند. این فرآیند که عکاسی محاسباتی نامیده می‌شود، تلاش می‌کند تا تصویری را بسازد که انگار توسط یک دوربین بسیار بهتر گرفته شده است.

زیاد شدن دخالت هوش مصنوعی باعث شده است که انتقاداتی مطرح شود؛ برخی از تصاویر به دلیل صیقل بیش از حد، حالتی پلاستیکی یا غیرطبیعی پیدا کنند. استادان دانشگاه معتقدند این امر آزادی خلاقانه‌ای به سازندگان می‌دهد که سبک خاص خود را بر تصاویر اعمال کنند، درست مانند یک عکاس انسانی. با این حال، در مواردی مانند قابلیت “Best Take” در گوشی‌های پیکسل گوگل، از ترکیب چندین عکس برای ساختن لحظه‌ای که هرگز رخ نداده، استفاده می‌شود که مرز بین ثبت واقعیت و ساختن خاطره‌ای مطلوب را محو می‌کند.

• پردازش‌های پایه: شامل کاهش نویز، تصحیح رنگ و HDR است که برای جبران ضعف‌های فنی حسگرهای کوچک انجام می‌شود.
• Deep Fusion: قابلیتی در آیفون که با استفاده از شبکه‌های عصبی، اشیای مختلف را تشخیص داده و هر بخش را به صورت جداگانه پردازش می‌کند.
• فیلترهای زیبایی: در برخی بازارها، این فیلترها به‌طور خودکار فعال شده و جزئیاتی مانند صاف کردن پوست یا تغییر اجزای صورت را اعمال می‌کنند که کاملاً توهم محض تلقی می‌شود.
• مقایسه با عکاسی فیلم: معیار “واقعی بودن” عکس‌های دیجیتال بر اساس عکس‌های دوران فیلم، منصفانه نیست، زیرا پردازش همیشه بخشی از فرآیند عکاسی بوده است.
• آگاهی کاربر: برای دیدن تصویر خام، نیاز به استفاده از حالت‌هایی مانند Pro Mode یا اپلیکیشن‌های جانبی است که دخالت نرم‌افزاری را به حداقل می‌رساند.

زیو عطار، مدیرعامل Glass Imaging، توضیح می‌دهد که موبایل شما حدس می‌زند تصویر اگر با دوربین بهتری گرفته می‌شد، چگونه به نظر می‌آمد و دقیقاً همان تصویر را می‌سازد.

لو مانویچ، استاد فرهنگ دیجیتال، اشاره می‌کند که در حالی که روتوش سابقه طولانی دارد، افزودن خودکار جزئیاتی که اصلاً در صحنه نبوده‌اند، پدیده‌ای کاملاً جدید است.

با وجود اینکه هدف نهایی اغلب ارائه تصاویر جذاب‌تر است، دخالت مداوم و هوشمندانه در ثبت لحظات، می‌تواند بر درک ما از جهان و حتی تصویر ذهنی ما از بدن خودمان تأثیر بگذارد. این تکنولوژی‌ها توانایی‌هایی را که قبلاً فقط در اختیار حرفه‌ای‌ها بود، به دست کاربر عادی رسانده‌اند، اما این دسترسی آسان، مسئولیت‌پذیری بیشتری در قبال اصالت خاطرات ثبت شده می‌طلبد.