تحلیل کارشناس اقتصاد بین‌الملل درباره عدم وقوع جنگ

تحلیل کارشناس اقتصاد بین‌الملل درباره احتمال جنگ

دکتر مهدی عزیزی دستگردی، کارشناس برجسته اقتصاد بین‌الملل، تحلیلی مبنی بر عدم وقوع جنگ در برهه کنونی ارائه داده است. وی تأکید می‌کند که موضع فعلی ایران به گونه‌ای است که احتمال حمله نظامی از سوی قدرت‌های خارجی را کاهش می‌دهد. بر اساس گفته‌های ایشان، نیروهای متخاصم، به ویژه آمریکایی‌ها، زمانی اقدام نظامی خواهند کرد که از آمادگی کامل ایران برای تسلیم شدن اطمینان حاصل کنند. این دیدگاه نشان می‌دهد که قدرت بازدارندگی ایران، که مبتنی بر عدم تمایل به واگذاری توانمندی‌های دفاعی است، نقشی حیاتی در حفظ صلح ایفا می‌کند.

ایشان در ادامه به درس‌هایی اشاره می‌کند که از سیاست‌های پیشین اتخاذ شده، مانند آنچه در رابطه با قذافی رخ داد، می‌توان گرفت. پیام ارسال شده به ترامپ مبنی بر اینکه حتی اجازه کوچک‌ترین اقدام نظامی نیز داده نخواهد شد، نشانه‌ای از قاطعیت در دیپلماسی دفاعی ایران است. تمرکز بر حفظ کامل امکانات نظامی و عدم واگذاری آن‌ها، به عنوان اصلی‌ترین مانع برای هرگونه مداخله نظامی خارجی برجسته می‌شود.

عوامل بازدارنده از جنگ

• موضع قدرت ایران: تحلیل بر این استوار است که ایران در موقعیتی از قدرت قرار دارد که هزینه‌های یک تهاجم نظامی برای طرف مقابل را به‌شدت افزایش می‌دهد.
• پیام‌های قاطع به آمریکا: ارسال هشدارهای صریح مبنی بر عدم امکان دستیابی به دستاوردهای سیاسی از طریق اقدامات نظامی محدود.
• حفظ تجهیزات نظامی: نگهداری کامل تسلیحات و امکانات دفاعی به عنوان تضمین‌کننده عدم تهاجم.
• درک ترامپ از تلفات: اذعان ترامپ به اینکه جنگ با ایران مستلزم تلفات سنگین سربازان آمریکایی خواهد بود، وی را به سمت مذاکره سوق داده است.

“هر وقت آمریکایی‌ها مطمئن شوند ما آماده تسلیم هستیم، حمله خواهند کرد. تا وقتی مثل قذافی تمام موشک‌ها و امکانات نظامی‌مان را واگذار نکنیم آمریکا توان حمله نخواهد داشت.”

او همچنین اشاره می‌کند که هدف اصلی نیروهایی که خواهان جنگ هستند، اطمینان از «آماده بودن برای تسلیم» است تا بتوانند با کمترین هزینه به اهداف خود برسند.

در نهایت، تحلیل دکتر عزیزی دستگردی نشان می‌دهد که تا زمانی که ایران اصل استقلال و توانمندی دفاعی خود را حفظ کند، محاسبات استراتژیک قدرت‌های بزرگ، آن‌ها را از ورود به یک درگیری نظامی تمام عیار باز خواهد داشت و مذاکره را تنها راهکار عملی باقی می‌گذارد.