نگرانی تل‌آویو از سناریوی آمریکا در قبال ایران؛ ناتمام ماندن عملیات نظامی

ارزیابی راهبردی آمریکا در قبال عملیات احتمالی علیه ایران

اظهارات «آوی اشکنازی»، تحلیلگر نظامی روزنامه «معاریو»، پرده از تردیدهای راهبردی آمریکا در قبال هرگونه اقدام نظامی علیه ایران برمی‌دارد. این تحلیلگر نزدیک به محافل امنیتی رژیم صهیونیستی تأکید دارد که قدرت بازدارندگی ایران و درس‌های تلخی که واشنگتن از جنگ‌های گذشته آموخته، این کشور را به سمتی از احتیاط کشانده که حتی ایده یک حمله نظامی نیز با ابهامات جدی مواجه است. نگرانی عمده در تل‌آویو نه صرفاً آغاز عملیات، بلکه ناتمام ماندن آن است؛ سناریویی که به باور برخی، خطیرتر از صرف نظر کردن از حمله تلقی می‌شود.

مقامات آمریکایی به‌خوبی دریافته‌اند که ورود به یک درگیری نظامی، بسیار ساده‌تر از خروج آبرومندانه و مدیریت‌شده از آن است. این رویکرد محتاطانه مستقیماً تحت تأثیر تجربیات پرهزینه گذشته قرار دارد. شکست آمریکا در افغانستان پس از دو دهه حضور نظامی و خروج تحقیرآمیز، و نیز پیامدهای پیچیده و بی‌ثبات‌کننده حضور نظامی در عراق، به عنوان درس‌هایی زنده در ذهن تصمیم‌گیرندگان باقی مانده است.

پیامدهای ناتمام ماندن درگیری نظامی

اشکنازی بر این باور است که اگر آمریکا عملیات نظامی را شروع کرده و نتواند آن را به یک نتیجه قطعی برساند، ایران این قابلیت را خواهد داشت تا با تکیه بر بقای نظام خود و حفظ زیرساخت‌های موشکی، پیروزی را در این رویارویی ادعا کند. این امر می‌تواند به تثبیت موقعیت منطقه‌ای ایران و گسترش نفوذ ژئوپلیتیکی آن منجر شود.

• تمرکز اصلی واشنگتن بر پیامدهای بلندمدت یک درگیری کنترل‌نشده است.
• تجربه خروج از افغانستان و عراق، عامل اصلی احتیاط کنونی آمریکا محسوب می‌شود.
• نگرانی رژیم صهیونیستی از سناریوی جنگ «نیکه‌تمام» است.
• ناتوانی در کنترل پایان درگیری، می‌تواند موقعیت ایران را در منطقه تقویت کند.
• قدرت وازدارندگی ایران، مانع اصلی تصمیم‌گیری شتاب‌زده آمریکا است.

«نگرانی اصلی در تل‌آویو آن است که آمریکا عملیات را آغاز کند، اما آن را به پایان نرساند؛ سناریویی که حتی از صرف‌نظر کامل از حمله نیز خطرناک‌تر است.»

«مقامات آمریکایی به‌خوبی آگاهند که ورود به یک جنگ، به‌مراتب ساده‌تر از خروج آبرومندانه و کنترل‌شده از آن است.»

به طور کلی، تحلیل‌های ارائه‌شده نشان دهنده یک وضعیت راهبردی پیچیده است که در آن، محاسبات مربوط به هزینه‌های پس از درگیری، عاملی اصلی در بازدارندگی کنونی علیه اقدام نظامی مستقیم ایالات متحده علیه ایران قلمداد می‌شود.