جشن نیمه شعبان در مسجد فاطمیه سوخته الیگودرز پس از تخریب

پایداری مسجد فاطمیه در الیگودرز پس از آشوب‌ها

مسجد فاطمیه الیگودرز، بنایی که از سال ۱۳۵۲ بنا نهاده شده بود، همواره حافظه محله و شاهد گذر زمان و رخدادهای مختلف، از جمله جنگ تحمیلی، بوده است. این مسجد نه تنها یک ساختمان، بلکه نمادی از ایمان و مرکز معنوی اهالی محسوب می‌شد. روال عادی شب‌های مسجد که با بوی نماز، چای و فرش‌های کهنه شده همراه بود، ناگهان با حادثه‌ای تلخ در دی‌ماه مختل شد. در جریان اغتشاشات، مهاجمان با خشونت وارد مسجد شده، شیشه‌ها را شکستند و با آتش زدن در سنتی و بخشی از فرش‌های اهدایی، آن را زخمی کردند.

این تخریب ضربه‌ای مهلک به بنایی وارد کرد که ریشه در خاطرات مردم از انقلاب و دفاع مقدس داشت. با وجود آسیب فیزیکی وارده، واکنش مردم محله نشان از عمق پیوندشان با این مکان مقدس داشت. روز پس از حادثه، مردم برای سرکشی و بازسازی جمع شدند، گویی مسجد هنوز درد داشت. جملاتی مانند “می‌سازیمش، قشنگ‌تر از قبل” و “ما در راه مسجد جان‌مان را هم می‌دهیم” نشان از باور عمیق مردم داشت که این خانه ایمان با آتش زدن متوقف نمی‌شود. این واکنش‌ها، نه شعار، بلکه باورهای ریشه‌دار مردم بود که نشان می‌دادند مسجد برای آن‌ها فراتر از یک بناست.

• فرش‌های سوخته، هر کدام قصه‌ای از نذر و حاجت داشتند.
• واکنش سریع اهالی برای بازسازی نشان‌دهنده اهمیت مسجد به عنوان مرکز معنوی محله بود.
• در جدید با همان نیت قدیم، جایگزین در سوخته شد.
• مردم محله پس از حادثه، پرشورتر از قبل در مراسم‌ها شرکت کردند.
• برگزاری جشن نیمه شعبان امسال تأکیدی بر این بود که مسجد “هنوز نفس می‌کشد” و متوقف نخواهد شد.

“مسجد با آتش زدن متوقف نمی‌شود.” “این جمله‌ها شبیه خبر نبودند؛ شبیه باور بودند.”

در نهایت، با گذشت زمان و بازسازی‌هایی که صورت گرفت، فرش‌های نو جایگزین شدند و شیشه‌ها دوباره نصب شدند. شب‌ها دوباره صدای اذان از مسجد فاطمیه بلند شد و نماز جماعت برگزار گردید. جشن نیمه شعبان امسال در این مسجد، نمادی شد از سرپا ماندن و ایستادگی؛ اگرچه دی‌ماه زخمی برجا گذاشت، اما این زخم به نحوی موجب تجدید حیات و نشان دادن پایداری مسجد شد. مسجد فاطمیه ایستاده است، صدای اذان همچنان در وقت مقرر بلند می‌شود، انگار که هیچ چیز تغییر نکرده، ولی در باطن، همه‌چیز با تجدید عهد مردم، قوی‌تر شده است.