تبریز؛ صدای انقلاب در میعادگاه ۲۲ بهمن
گزارش تصویری و تحلیلی از راهپیمایی گسترده مردم تبریر در سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی در ۲۲ بهمن که جلوهای از همبستگی مردمی و استمرار روایت انقلاب است.
راهپیمایی حماسی ۲۲ بهمن در تبریز و روایت مردمی
راهپیمایی باشکوه ۲۲ بهمن در تبریز، همزمان با سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی، بار دیگر جلوهای از همبستگی و ایستادگی مردم این شهر تاریخی را به نمایش گذاشت. در صبح سرد بهمن، خیابانهای اصلی تبریز، از جمله خیابان امام و مسیرهای منتهی به میدان نماز، با حضور گرم اقشار مختلف مردم جان دوباره گرفتند. این حضور، فراتر از یک مراسم رسمی، به مثابه صحنهای زنده از روایت مردمی انقلاب تلقی میشود؛ جایی که نسلها در کنار هم، تجدید پیمان با آرمانهای انقلاب را فریاد زدند.
حضور خانوادهها، کودکان و سالمندان همراه با شور و حرارت، نشاندهنده تداوم تعلق خاطر به ارزشهای ملی بود. شعارها که بیشتر از دل جمعیت و نه از طریق بلندگوها برمیخاست، صریح، ساده و بیواسطه بود و نشان داد خیابان به عنوان رسانه مردم عمل میکند. تبریز، شهر مقاومت، امروز تاریخ خود را با نوای وحدت بازخوانی کرد.
- حضور گسترده مردم نشاندهنده استمرار روایت مردمی انقلاب است.
- شعارهای استکبارستیزی و استقلالخواهی، جمعیت را متحد ساخته است.
- راهپیمایی فرصتی برای نمایش وحدت و کنار گذاشتن تفاوتها در برابر اصول ملی است.
- نسلهای مختلف، از دانشآموزان تا بازنشستگان، پیام امید و ایستادگی را منتقل کردند.
- این حضور، پیامی روشن به دشمنان در رابطه با عدم عقبنشینی مردم است.
حسین رضایی، کارگر ۴۶ ساله، در مورد حضور خود گفت: «برای من ۲۲ بهمن فقط یک روز تقویمی نیست. این حضور یعنی ما هنوز پای کشورمان ایستادهایم. شاید مشکلات باشد، اما اینجا جای عقبنشینی نیست. میخواهم بچهام یاد بگیرد که کشور با قهر و فاصله درست نمیشود؛ با بودن و مسئولیتپذیری ساخته میشود.»
زهرا احمدی، دانشجوی دانشگاه تبریز، تأکید کرد: «ما نسل بعد از انقلاب هستیم، اما این به معنی بیتفاوتی نیست. حضور ما یعنی نسل جوان هنوز دغدغه ایران را دارد. ۲۲ بهمن فرصتی است برای گفتن اینکه ما هم دیده میشویم و در سرنوشت کشور سهم داریم.»
در نهایت، راهپیمایی ۲۲ بهمن در تبریز، صرفاً عبور دستهجمعی نبود، بلکه مشارکت فعالانه مردم در حفظ حافظه جمعی شهر و اعلام پایبندی به ارزشها بود. این خیابانها به یک آینه اعتماد و همکاری تبدیل شده بودند که نشان میداد، زیر سایه سردی هوا، گرمای باور جمعی همچنان شعلهور است و این روایت زنده، همچنان نوشته میشود.
