احتمال شیوع اوتیسم در دختران به اندازه پسران: «ممکن است دیگر قابل تشخیص نباشد»

یافته‌های جدید درباره تشخیص اوتیسم در دختران

تحقیقات اخیر، تصویری دگرگون از شیوع اوتیسم (Autism Spectrum Disorder) ارائه می‌دهند. به طور سنتی تصور می‌شد که این اختلال رشدی که با رفتارهای تکراری و مشکلات تعامل اجتماعی مشخص می‌شود، بیشتر پسران را تحت تأثیر قرار می‌دهد. با این حال، بررسی‌ها نشان می‌دهد که نرخ تشخیص در ایالات متحده بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۲، افزایشی ۱۷۵ درصدی داشته است، اما این افزایش به طور نابرابر توزیع شده است.

مطالعه‌ای گسترده بر روی بیش از ۲.۷ میلیون سوئدی انجام شد که نتایج شگفت‌انگیزی در پی داشت. بر اساس این داده‌ها، دختران و زنان به هیچ وجه کمتر از پسران و مردان در معرض اوتیسم نیستند؛ بلکه مشکل اصلی در تشخیص دیرهنگام آنان نهفته است. در حالی که پسران در دوران کودکی با نرخ بسیار بالاتری تشخیص داده می‌شدند، این نسبت تا ۲۰ سالگی برابر شد. این امر نشان می‌دهد که اوتیسم یک وضعیت غالباً مردانه نیست، بلکه تشخیص رسمی آن برای دختران طولانی‌تر به طول می‌انجامد.

تفاوت در بروز علائم و سوگیری تشخیصی

یکی از دلایل احتمالی تشخیص دیرهنگام آن است که علائم اوتیسم ممکن است در دختران، به ویژه در سنین پایین‌تر، متفاوت از پسران بروز کند. تحقیقات قبلی نشان داده بودند که دختران اوتیستیک رفتارهای محدودکننده و تکراری کمتری نسبت به پسران نشان می‌دهند. علاوه بر این، والدین، مراقبان و حتی متخصصان سلامت ممکن است بر اساس داده‌های تاریخی، انتظار داشته باشند که زنان کمتر مبتلا باشند و این انتظار می‌تواند منجر به سوگیری و عدم تشخیص به موقع شود.

کارولین فایف، اپیدمیولوژیست پزشکی و محقق اصلی این مطالعه از مؤسسه کارولینسکا در سوئد، بیان کرد: «بنابراین، این نسبت مذکر به مؤنث ممکن است به طور قابل توجهی کمتر از آنچه قبلاً تصور می‌شد باشد، تا حدی که در سوئد، ممکن است تا بزرگسالی دیگر قابل تشخیص نباشد.»

این یافته‌ها بر شواهد روزافزونی تأکید دارند که نشان می‌دهد زنان و دختران اوتیستیک به دلیل سیستم‌های تشخیصی و درمانی فعلی، در حقشان اجحاف شده است. تفاوت‌های ظریفی در مغز دختران مبتلا به اختلالات اوتیسم نیز مشاهده شده است، از جمله ضخامت بیشتر در نواحی خاصی از قشر مغز.

• تشخیص اوتیسم در دختران اغلب به دلیل تفاوت در بروز علائم، به تأخیر می‌افتد.
• نسبت مردان و زنان مبتلا تا سن ۲۰ سالگی برابر می‌شود، که نشان‌دهنده تشخیص دیرهنگام‌تر در زنان است.
• برخی تحقیقات نشان می‌دهند که دختران اوتیستیک رفتارهای تکراری کمتری نسبت به پسران بروز می‌دهند.
• عوامل ژنتیکی، مواجهه با آلودگی و دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی از دلایل احتمالی تشخیص عنوان شده‌اند.
• تشخیص زودهنگام برای دریافت حمایت‌های حمایتی خاص برای مدیریت علائم بسیار حیاتی است.

مطالعات دیگر نیز نشان داده‌اند که برخی نواحی قشر مغز در دختران مبتلا به اختلالات اوتیسم ضخیم‌تر هستند.

در نهایت، این تحقیقات ضرورت بازبینی معیارهای تشخیصی و افزایش آگاهی عمومی نسبت به تفاوت‌های جنسیتی در تظاهرات اوتیسم را برجسته می‌سازند تا اطمینان حاصل شود که دختران و زنان به موقع حمایت‌های لازم را دریافت می‌کنند.