آلودگی هوا و افزایش خطر ابتلا به بیماری ALS
مطالعه جدیدی نشان میدهد که مواجهه طولانیمدت با آلودگی هوا میتواند خطر ابتلا به ALS و سایر بیماریهای نورون حرکتی را افزایش دهد.
آلودگی هوا و تأثیر آن بر بیماریهای نورون حرکتی
تحقیقات اخیر نشان دادهاند که قرار گرفتن مداوم در معرض آلودگی هوا میتواند به عنوان یک عامل خطر جدی برای ابتلا به بیماری ALS (اسکروز جانبی آمیوتروفیک) و سایر بیماریهای نورون حرکتی (MNDs) عمل کند. این یافتهها اهمیت کاهش آلودگی محیطی را به عنوان یک اقدام پیشگیرانه در حوزه سلامت عمومی برجسته میسازند. ارتباط بین سلامت تنفسی و عصبی در سالهای اخیر مورد توجه بیشتری قرار گرفته است، به ویژه با افزایش نگرانیها در مورد کیفیت هوایی که روزانه تنفس میکنیم.
ذرات معلق و آلایندههای موجود در هوا میتوانند از طریق سیستم تنفسی وارد جریان خون شده و تأثیرات التهابی و سمّی بر سیستم عصبی مرکزی بگذارند. این فرآیند ممکن است منجر به استرس اکسیداتیو و آسیبهای میتوکندریایی در نورونهای حرکتی شود که مشخصه اصلی بیماری ALS است.
نقش آلایندههای محیطی در آسیبهای عصبی
- قرار گرفتن طولانیمدت در معرض ذرات ریز (PM2.5) به عنوان یک محرک زیستمحیطی شناخته شده است.
- شواهد نشان میدهند که آلایندهها ممکن است مسیرهای التهابی و ایمنی بدن را تغییر دهند.
- بیماران مبتلا به ALS اغلب در مناطقی با سطح آلودگی هوای بالاتر ساکن بودهاند.
- این مطالعات بر لزوم سیاستگذاریهای قویتر برای کنترل انتشار آلایندهها تأکید میکنند.
- تأثیرات عصبی آلودگی فراتر از ALS بوده و ممکن است سایر بیماریهای دژنراتیو را نیز تحت تأثیر قرار دهد.
«تحقیقات ما قاطعانه نشان میدهد که محیط زیست تأثیر قابل توجهی بر آسیبپذیری فرد در برابر بیماریهای نورودژنراتیو پیچیده دارد.»
«اقدامات فوری برای بهبود کیفیت هوا در کلانشهرها باید در اولویت برنامههای بهداشتی قرار گیرد تا از بار بیماری در آینده کاسته شود.»
در نتیجه، این یافتهها نه تنها درک ما را از عوامل خطر ALS گسترش میدهند، بلکه بر ضرورت تمرکز بر بهبود کیفیت محیط زیست شهری به عنوان یک استراتژی کلیدی برای محافظت از سلامت عصبی جامعه تأکید میورزند. مقابله با آلودگی هوا یک چالش چندوجهی است که نیازمند همکاری جهانی و تغییرات زیرساختی گسترده است.
