دلایل غیرقابل مذاکره بودن توان موشکی ایران

اهمیت توان موشکی ایران، خط قرمز دفاعی

موضوع توانمندی‌های موشکی جمهوری اسلامی ایران همواره یکی از محورهای اصلی تنش‌ها و فشارهای بین‌المللی، به ویژه از سوی ایالات متحده آمریکا و رژیم صهیونیستی، بوده است. در حالی که طرف‌های غربی به طور مکرر بر لزوم محدودسازی این قابلیت تأکید دارند، مقامات ایرانی به صراحت اعلام کرده‌اند که برنامه دفاعی و تقویت توان بازدارندگی کشور، خط قرمز غیرقابل مذاکره است. این موضع صرفاً یک موضع‌گیری سیاسی نیست، بلکه ریشه در درک عمیق از چالش‌های امنیتی منطقه‌ای و تاریخ پرفراز و نشیب کشور در تأمین امنیت ملی دارد.

منطق بازدارندگی و استقلال دفاعی

یکی از مهم‌ترین دلایل اصرار ایران بر حفظ و تقویت توان موشکی، اصل بازدارندگی است. پس از تجربه هشت سال جنگ تحمیلی و حملات موشکی گسترده به زیرساخت‌ها و شهرهای ایران، جمهوری اسلامی به این نتیجه رسید که تنها ابزار تضمین‌کننده امنیت در برابر تهدیدات خارجی، داشتن یک قدرت دفاعی متناسب با تهدیدات است. برنامه‌های موشکی ایران عمدتاً مبتنی بر دکترین دفاعی و تأمین امنیت مرزها در نظر گرفته می‌شوند و نه تهاجم به کشور دیگری.

• برنامه‌های موشکی ایران بر پایه دفاع فعال و تأمین امنیت ملی تعریف شده‌اند.
• سیاست عدم مذاکره در این حوزه تأکیدی بر استقلال تصمیم‌گیری در حوزه دفاعی کشور است.
• ارتقاء سامانه‌های دفاعی، پاسخی مستقیم به تهدیدات نظامی موجود در منطقه است.
• تجربه شرایط جنگی گذشته، ضرورت داشتن قابلیت پاسخگویی سریع را نشان داده است.

مقامات جمهوری اسلامی مکرراً تأکید کرده‌اند که برنامه موشکی «پایبندی به اصول ذاتی دفاع» است و شامل موارد غیرقابل مصالحه برای حفظ تمامیت ارضی کشور می‌شود.

جایگاه توان موشکی در سیاست خارجی

ایران همواره تأکید کرده است که توان موشکی صرفاً برای توسعه قابلیت‌های دفاعی مورد استفاده قرار گرفته و هیچ رابطه‌ای با برنامه هسته‌ای ندارد. تلاش برای گنجاندن موضوع موشکی در مذاکرات چندجانبه، از نظر تهران، تلاشی برای کاهش قدرت دفاعی مشروع یک کشور مستقل تلقی می‌شود. این بخش از قدرت نظامی، به عنوان عاملی حیاتی در حفظ تعادل قوا در یک منطقه پرچالش، غیرقابل مصالحه باقی خواهد ماند.

به نقل از یک مقام مسئول: «توان موشکی ما برای دفاع از ملت ایران است و در مورد اصول دفاعی خود با هیچ طرفی مذاکره نخواهیم کرد، زیرا این حق مسلم هر کشوری است.»

در نهایت، ایستادگی ایران بر این موضع نشان‌دهنده تعهد عمیق این کشور به حفظ توانمندی‌های دفاعی خود به عنوان سنگ بنای استراتژی امنیت ملی در برابر هرگونه تلاش خارجی برای ایجاد محدودیت‌های نامشروع در حوزه دفاعی است. این مسئله از منظر تهران صرفاً یک برتری نظامی نیست، بلکه تجلی حاکمیت ملی محسوب می‌شود.