ضرورت ساماندهی بافت‌های تاریخی با تکیه بر مشارکت مردمی

ساماندهی بافت‌های تاریخی با مشارکت مردمی

وزیر راه و شهرسازی بر اهمیت حیاتی بافت‌های تاریخی و مذهبی کشور، به‌ویژه شهر شیراز، تأکید ویژه‌ای داشت. این مقام مسئول ساماندهی این بافت‌ها را نیازمند مشارکت فعال مردم محلی دانست و الگوی موفق هم‌زیستی زائر و مجاور را به‌عنوان یک مدل بهینه برای توسعه و حفظ هویت مکانی معرفی کرد. تمرکز اصلی بر این است که برنامه‌های مرمت و توسعه در این مناطق باید نه تنها کارکرد اجرایی داشته باشند، بلکه حس مالکیت و تعلق جامعه محلی را نیز تقویت کنند تا پایداری این پروژه‌ها تضمین شود. نادیده گرفتن نقش ساکنان محلی در فرآیندهای نوسازی و ساماندهی می‌تواند منجر به از بین رفتن بافت اجتماعی و فرهنگی ارزشمند این مناطق شود.

از جمله نکات کلیدی مورد تأکید، لزوم بازنگری در رویکردهای مدیریتی موجود و حرکت به سمت مدل‌های مدیریتی مشارکتی است که در آن اهالی منطقه نه تنها مصرف‌کننده خدمات، بلکه شرکای اصلی در تصمیم‌گیری و اجرای طرح‌ها باشند. این رویکرد می‌تواند به حفظ اصالت معماری و سبک زندگی سنتی کمک کند، در حالی که زیرساخت‌های لازم برای پذیرایی از گردشگران و زائران نیز فراهم می‌آید.

• اهمیت بافت تاریخی شیراز: تأکید بر حفظ ارزش‌های فرهنگی و مذهبی این شهر.
• نقش مردم: مشارکت ساکنان محلی سنگ بنای هرگونه اقدام موفق در ساماندهی است.
• الگوی هم‌زیستی: ترویج تعادل بین نیازهای زائران و حفظ زندگی مجاوران.
• پایدارسازی: ضرورت اجرای طرح‌هایی که از لحاظ اجتماعی و اقتصادی پایدار باشند.
• بازنگری مدیریتی: حرکت از مدیریت متمرکز به مدل‌های مشارکتی.

“ساماندهی بافت‌های تاریخی باید با در نظر گرفتن کرامت و جایگاه مردم محلی انجام شود تا شاهد تخریب بافت اجتماعی نباشیم.”

“تقویت الگوی هم‌زیستی زائر و مجاور، کلید موفقیت پروژه‌های توسعه گردشگری مذهبی است.”

در نهایت، موفقیت در حفظ و ساماندهی میراث فرهنگی ناملموس و ملموس کشور، مستقیماً به میزان اعتقاد مسئولان به قدرت فرهنگ‌سازی و مشارکت مردم گره خورده است. رویکرد جدید باید تلفیقی از دانش فنی کارشناسان و آگاهی بومی ساکنان باشد.