ضرورت ساماندهی بافت‌های تاریخی با تکیه بر مشارکت مردمی

اهمیت ساماندهی بافت‌های تاریخی با مشارکت محلی

موضوع ساماندهی بافت‌های تاریخی و مذهبی کشور، به ویژه در شهرهایی مانند شیراز، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این بافت‌ها نه تنها هویت فرهنگی و معماری یک منطقه را حفظ می‌کنند، بلکه بستری برای تعامل زائر و مجاور و تقویت ارزش‌های اجتماعی و مذهبی محسوب می‌شوند. تاکید وزیر راه و شهرسازی بر لزوم ساماندهی این مناطق، نشان از درک دولت از نقش حیاتی این ساختارهای قدیمی در حفظ میراث ملی دارد.

یکی از اصول کلیدی در این رویکرد، مشارکت مردمی است. حفظ و احیای موفقیت‌آمیز بافت‌های تاریخی بدون همراهی و مشارکت ساکنان محلی تقریبا ناممکن است. این مشارکت باید شامل تصمیم‌گیری‌ها، اجرا و نگهداری بلندمدت باشد تا اطمینان حاصل شود که تغییرات اعمال شده با نیازها و هویت بومی منطقه همخوانی دارند. تقویت الگوی هم‌زیستی زائر و مجاور (ساکن و گردشگر مذهبی) هدف مهم دیگری است که باید در طرح‌های توسعه لحاظ شود.

نقش دولت در توسعه زیرساخت‌ها

در کنار مشارکت مردمی، نقش دولت در فراهم‌سازی زیرساخت‌های لازم و رفع موانع قانونی برای تسهیل روند بازآفرینی شهری ضروری است. پیشبرد پروژه‌های عمرانی و خدماتی در این مناطق نیازمند هماهنگی دقیق بین دستگاه‌های مختلف است. همچنین، تسهیل واگذاری زمین در شهر و روستا یکی از اقدامات مهم زیربنایی است که می‌تواند موجب رونق اقتصادی و افزایش انگیزه برای سرمایه‌گذاری در بازسازی بافت‌های فرسوده شود، همانطور که در متون مرتبط گزارش شده است.

• حفظ هویت تاریخی و مذهبی شهرها از اولویت‌های کلیدی است.
• مشارکت فعال ساکنان محلی ضامن پایداری پروژه‌های احیای بافت است.
• تقویت تعامل بین زائران و مجاوران باید در طراحی پروژه لحاظ شود.
• ساماندهی نیازمند حمایت‌های زیرساختی و قانونی از سوی دولت است.
• واگذاری زمین یکی از ابزارهای تسهیل‌گر توسعه شهری و روستایی محسوب می‌شود.

“وزیر راه و شهرسازی بر اهمیت بافت تاریخی و مذهبی شیراز تأکید کرد و لزوم ساماندهی این بافت‌ها با مشارکت مردم را متذکر شد.”

“تقویت الگوی هم‌زیستی زائر و مجاور یکی از اهداف مهم در احیای فضاهای مذهبی است.”

در نهایت، موفقیت در احیای بافت‌های تاریخی مستلزم یک پارادایم مشارکتی است که در آن ساکنان محلی به عنوان ذی‌نفعان اصلی، نقش محوری ایفا کنند و دولت نیز نقش تسهیل‌گر و تأمین‌کننده الزامات زیرساختی را بر عهده گیرد. این رویکرد متوازن منجر به توسعه پایدار میراث فرهنگی خواهد شد.