غفلت از کشاورزی و نگاه روزمره به اقتصاد؛ ریشه بحران اشتغال و امنیت غذایی

چالش‌های کشاورزی و امنیت غذایی در ایران

نادیده گرفتن بخش کشاورزی و اتخاذ رویکردهای کوتاه‌مدت و روزمره در تصمیم‌سازی‌های اقتصادی، به طور جدی امنیت غذایی و بازار اشتغال کشور را به چالش کشیده است. عدم توجه تاریخی به این بخش حیاتی، پیامدهای گسترده‌ای بر زیرساخت‌های اقتصادی و اجتماعی داشته است. نماینده رئیس‌جمهور در هماهنگی اجرای سیاست‌های کلی توسعه دریا‌محور، بر این نکته تأکید کرده است که غفلت از کشاورزی به سادگی به معنای تهدید امنیت غذایی ملی است. این رویکرد کوتاه‌بینانه، بخش‌هایی مانند دام سبک را که دارای ظرفیت‌های صنعتی بالایی بودند، به سمت فراموشی سوق داده است.

توجه به توسعه دریا‌محور می‌تواند همگام با احیای کشاورزی، راه‌حل‌هایی برای این بحران‌ها ارائه دهد، اما این امر نیازمند یک تغییر بنیادین در اولویت‌های اقتصادی و تغییر نگاه از توسعه کوتاه‌مدت به برنامه‌ریزی بلندمدت است. تمرکز زدایی صرف بر بخش‌های غیر مولد و تأخیر در سرمایه‌گذاری‌های استراتژیک در کشاورزی، زنجیره تأمین غذای کشور را آسیب‌پذیر کرده است.

پیامدهای غفلت از کشاورزی

• تضعیف امنیت غذایی: وابستگی به واردات و کاهش تولید داخلی، کشور را در برابر نوسانات جهانی آسیب‌پذیر می‌کند.
• بحران اشتغال: کشاورزی به عنوان یکی از صنایع با پتانسیل اشتغال‌زایی بالا، در صورت بی‌توجهی، فرصت‌های شغلی مولد را کاهش می‌دهد.
• فراموشی صنایع مرتبط: صنایعی مانند دام سبک، که پتانسیل صنعتی قوی داشتند، به دلیل فقدان حمایت و برنامه‌ریزی مناسب، دچار رکود شده‌اند.

“نادیده گرفتن کشاورزی به‌معنای تهدید امنیت غذایی کشور است.”

• توسعه نامتوازن: تمرکز بر سیاست‌های کوتاه‌مدت اقتصادی به جای سرمایه‌گذاری بلندمدت در زیرساخت‌های کشاورزی، توسعه‌ای غیر پایدار ایجاد می‌کند.

“بی‌توجهی به دام سبک ایران، صنعتی با ظرفیت بالا را به مرز فراموشی کشاند.”

در مجموع، برای رفع بحران‌های اشتغال و تضمین امنیت غذایی، لازم است سیاست‌گذاران اقتصادی نگاهی جامع‌تر و راهبردی‌تر به بخش کشاورزی داشته باشند و از تصمیم‌گیری‌های لحظه‌ای که منافع ملی بلندمدت را قربانی می‌کنند، اجتناب نمایند. احیای این بخش نیازمند اراده‌ای برای رفع غفلت تاریخی است.