نمایشگاه «حافظه عضلانی» بدن انسان و تجربههای زیسته را کاوش میکند
نمایشگاه جدیدی در موزه هنر فینیکس به بررسی نحوه ثبت بدن انسان در عکاسی میپردازد؛ از پرترههای ورزشی تا تأملاتی بر پیری و هویت.
کاوش در بدن انسان از طریق عکاسی در نمایشگاه «حافظه عضلانی»
نمایشگاه «حافظه عضلانی» (Muscle Memory) در موزه هنر فینیکس، با گردآوری آثار هنرمندانی چون دایان آربس، اِدوارد مویبریج، گراسیلا ایتوربید و والتر یوس، به بررسی این پرسش بنیادین میپردازد که بدن انسان چگونه مرکز توجه ماست و همزمان چگونه اغلب نادیده گرفته میشود. کیوریتور نمایشگاه، امیلی مکوسیویس، این بدنها را «سایتهای تضاد واقعی» میداند؛ جایی که لذت و درد، قدرت و آسیبپذیری همزمان وجود دارند. هدف اصلی، درک «شرط تجسد» و احساس بودن در یک بدن و حرکت در جهان است.
آثار موجود در این مجموعه گستره وسیعی از تجربیات بدنی را در بر میگیرند، از لحظات اوج فشار فیزیکی گرفته تا تأمل در باب روند طبیعی پیری، مرگ و بارداری. به عنوان نمونه، آثار هارولد اجرتون با استفاده از سرعت بالای شاتر، سرویس تنیس را در لحظات هزارم ثانیه نمایش میدهد؛ این نماهای تکراری شبحمانند از حرکت، زبان بصری جدیدی را به بیننده تحمیل میکند که پیش از این با چشم غیر مسلح قابل دسترسی نبود. مکوسیویس اشاره میکند که این فناوریها «نیاز به تجهیزات تفسیری جدیدی از سوی بیننده دارند».
- برخی آثار، مانند عکسهای بدون دوربین کلر وُردِن که اثر انگشتش را با بزاق خود بر روی امولسیون فیلم حک کرده، مستقیماً با DNA و هویت هنرمند پیوند خوردهاند.
- آثار ویلیام کامارگو با دویدن سریع از مقابل دوربین، تداعیگر تجربههای زیسته او به عنوان یک فرد رنگینپوست در محیط شهری است، به ویژه در پاسخ به نژادپرستی ساختاری.
- نمایش شامل تصاویر مربوط به تغییرات بدنی، خالکوبیها، وضوح بدنهای بدنسازان، و همچنین پرترههایی از نوجوانانی است که با استانداردهای زیبایی دوران Y2K دست و پنجه نرم میکنند.
- یکی از چالشهای نمایش آزاردهنده، خطر بهرهبرداری از سوژههای آسیبپذیر است؛ مکوسیویس بر این باور است که این فضا باید محلی برای ایجاد همدلی اصیل باشد.
- آثار، ردپای زندگی زیسته سوژهها را نشان میدهند؛ بدنها به عنوان «معلمان بزرگ زندگی» تلقی میشوند که «آثار هر آنچه را که تحمل کردهایم، بر خود دارند.»
«هدف من این است که بتوانم باور کنم که ما هنوز میتوانیم با نگاه کردن به تصاویر دیگر انسانها، چیزهایی در مورد آنها بیاموزیم. چرا ما به تصاویر خاصی نگاه میکنیم و به نمایندگی از آنها تصمیم میگیریم که باید از آنچه هستند شرمنده باشند؟»
«برای انسان بودن باید رنج را تحمل کرد؛ نمیتوان بدون عبور از آن از زندگی خارج شد. بدنها مکانهایی هستند که با محدودیتهای آنچه میتوانیم انجام دهیم روبرو میشویم.»
در نهایت، «حافظه عضلانی» صرفاً مجموعهای از لحظات ثبت شده نیست، بلکه منظری است به کل زندگی که سوژه را به آن لحظه رسانده است. این نمایشگاه بیننده را دعوت میکند تا فراتر از تصویر صرف، به درک عمیقتری از تجربه زیسته انسان دست یابد.
