دیدگاه گاردین درباره بحران داونینگ استریت: قضاوت کییر استارمر به نظر معیوب میرسد
نخستوزیر بابت باور کردن دروغهای پیتر مندلسون عذرخواهی کرد، اما ارتباط اپستین باید به خودی خود عامل عدم صلاحیت تلقی میشد. انتقاد از قضاوت کییر استارمر.
تحلیل بحران داونینگ استریت و قضاوت کییر استارمر
این مقاله به بررسی انتقادی انتصاب پیتر مندلسون توسط کییر استارمر، نخستوزیر وقت، به عنوان سفیر در واشنگتن میپردازد و قضاوت وی را زیر سؤال میبرد. محور اصلی این بحران، ارتباط آشکار و از پیش شناختهشده مندلسون با جفری اپستین، فرد متهم به قاچاق دختران کمسنوسال برای بهرهکشی جنسی، است. استارمر پس از افشای میزان نزدیکی این دوستی، از فریب خوردن خود عذرخواهی کرد و اعلام نمود که مندلسون «آزمون اساسی صداقت» را رد کرده است. با این حال، نویسنده استدلال میکند که تمرکز بر دروغهای بعدی، عمق اشتباه اولیه را پنهان میسازد؛ چرا که سطح ارتباط مندلسون با اپستین از قبل در حوزه عمومی وجود داشت و سؤال اصلی باید این میبود که چه میزان نزدیکی با یک مجرم جنسی برای یک سفیر قابل تحمل است که پاسخ آن باید صفر میبود.
داونینگ استریت در ارزیابی این خطر شکست خورد. یک تفسیر این است که ویژگیهای به ظاهر «منحصر به فرد» مندلسون – از جمله ارتباطات اجتماعیاش در محافل مشکوک – برای او مزیتی در تعامل با دولت دونالد ترامپ تلقی شده بود. این یعنی ریسک ناشی از ارتباط با یک مجرم جنسی در برابر مزیت دیپلماتیک احتمالی سنجیده شده است، محاسباتی که کسانی که به قربانیان اپستین اهمیت میدهند، هرگز نباید به آن فکر میکردند.
- استارمر به قربانیان عذرخواهی کرده اما لحن او «خودتوجیهی» دارد و بیشتر به فریب خوردن خود میپردازد.
- اصرار بر این است که قضاوت اخلاقی در مورد انتصاب سفیر به مورگان مکسوینی، رئیس ستاد و از حامیان مندلسون، برونسپاری شده بود.
- وابستگی بیش از حد به توصیههای غلط، نشانه دیگری از قضاوت ناکافی رهبر حزب است.
- این واقعه نشاندهنده ضعف در سنجش افکار عمومی و همچنین ضعف در مدیریت داخلی تیم ریاست دولت است.
- انتقاد از مشاور اغلب به عنوان انتقاد از رهبر اصلی تلقی میشود و موقعیت استارمر را متزلزل میکند.
«غرور او از اینکه فریب خورده است، بیشتر شبیه ترحم به خود است تا پشیمانی عمیق برای زنانی که توسط اپستین مورد سوءاستفاده قرار گرفتند.»
«محاسبهای که در آن جنبه منفی ارتباط با یک مجرم جنسی در برابر یک مزیت دیپلماتیک احتمالی وزن میشود، محاسباتی نیست که حتی در ذهن افرادی که مراقبت و احترام برای قربانیان اپستین را در اولویت قرار میدهند، شکل بگیرد.»
در نهایت، این مقاله نتیجه میگیرد که اگر تغییر چشمگیری در وضعیت سیاسی رخ ندهد، نارضایتی فزاینده اعضای حزب کارگر از تصمیمات ضعیف اتخاذ شده در خیابان داونینگ، دیر یا زود استارمر را از مقامش کنار خواهد زد. بحران مندلسون چالشی جدی برای اعتبار رهبری استارمر ایجاد کرده است.
