هشدار در مورد استفاده دولت از موسیقی رپ به عنوان مدرک قتل
شامی چاکرابارتی هشدار میدهد که دادستانهای بریتانیا به طور بیپروا از هنر، به ویژه موسیقی رپ، علیه مردان جوان در دادگاه استفاده میکنند و او برای محدود کردن این رویه اقدام پارلمانی انجام میدهد.
استفاده از هنر به عنوان مدرک در دادگاههای بریتانیا
موضوع استفاده دادستانی بریتانیا از آثار هنری، به ویژه موسیقی رپ و دریل، به عنوان مدرکی برای اثبات قصد یا گرایش مجرمانه در محاکمات، به یک نگرانی جدی حقوق بشری تبدیل شده است. شامی چاکرابارتی، وکیل و لرد پارلمان، استدلال میکند که این رویه، به ویژه علیه مردان و پسران سیاهپوست جوان که با اتهامات مرتبط با «باندها» روبرو هستند، ناعادلانه و مضر است. این استناد به هنر یادآور این است که صرف لذت بردن از فیلمهای مافیایی نباید فردی را قاتل جلوه دهد؛ با این حال، دادگاهها به طور فزایندهای به اشعار و ویدیوهای موسیقی جوانان به عنوان شواهدی برای اتهاماتی مانند توطئه برای ارتکاب قتل یا حمل سلاح تکیه میکنند.
این اتکا به شواهد موسیقی، غالباً توسط افسران پلیس میانسال سفیدپوست که به عنوان کارشناس در تفسیر فرهنگ جوانان عمل میکنند، عمیقاً پیشداورانه است. این امر خطر اشتباهات قضایی جدی را افزایش میدهد، به ویژه هنگامی که با دکترین خطرناک مسئولیت مشترک (joint enterprise) همراه میشود. یک مطالعه توسط دانشگاه منچستر بین سالهای ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳، ۶۸ پرونده با ۲۵۲ متهم را شناسایی کرد که حدود دو سوم آنها سیاهپوست بودند و اکثریت آنها زیر ۲۵ سال سن داشتند. استفاده از موسیقی رپ به عنوان مدرک، تفاوتهای فرهنگی و هنری ژانر را نادیده میگیرد، که اغلب شامل داستانسرایی، نمادگرایی و اغراق است.
- پروندههای نمونه: در یکی از موارد شناخته شده، محکومیت نوجوانان سیاهپوست در منچستر به دلیل شواهدی که شامل کلیپی کوتاه از موسیقی دریل بود، مورد اعتراض قرار گرفت. اگرچه محکومیت «آدمولا آدجیجی» پس از اثبات شناسایی اشتباه او لغو شد، اما او سه سال را در زندان گذرانده بود، که نشاندهنده آسیب جدی وارده به دلیل این نوع استدلالهای مبتنی بر فرهنگ است.
- تلاش برای اصلاحات: چاکرابارتی، همراه با کمپین «هنر نه شواهد» (Art Not Evidence)، در حال ارائه اصلاحیهای به «لایحه قربانیان و دادگاهها» در پارلمان است.
- معیارهای جدید: این اصلاحیه پیشنهادی، یک اصل پیشفرض ایجاد میکند که بیان خلاقانه متهم نباید قابل قبول باشد مگر اینکه چهار شرط اساسی را برآورده کند.
- شرایط پذیرش: بیان باید معنای تحتاللفظی داشته باشد، به حقایق خاص وقوع جرم اشاره کند، با یک مسئله اختلافی مرتبط باشد و آن مسئله نتواند با شواهد دیگر اثبات شود.
- خطر کلیشههای نژادی: استفاده نادرست از این موسیقی میتواند باعث سرکوب بیان هنری در جوامع محروم شود که این ژانر را خلاقانه و تسکیندهنده میدانند.
“همانطور که خواندن آهنگهای شورشی در بارهای شمال لندن هرگز نشانه قابل اعتمادی از تروریسم نبود، و اینکه آهنگ Every Breath You Take استینگ ثابت نمیکند که او یک مزاحم است، عشق من به فیلمهای کوپولا مرا یک مافیایی نمیکند.”
این استدلال مطرح میشود که برای نسلهای جدید در بریتانیای چندنژادی، موسیقی رپ و دریل عمدتاً هنر است و نه شواهد معتبر در دادگاه. این اصلاحات جزئی اما حیاتی، به منظور حفظ اصل برابری در برابر قانون و جلوگیری از تداوم رویههای قضایی ناعادلانه، درخواست شده است تا اطمینان حاصل شود که دادگاهها به جای اتکا به کلیشهها، بر شواهد عینی تمرکز میکنند.
در نهایت، چاکرابارتی امیدوار است که مقامات، از جمله وزیر دادگستری که نویسنده گزارش لامى در سال ۲۰۱۷ بوده است، اهمیت این اصلاحات را برای حفظ اعتماد به نهادهای حیاتی درک کرده و آن را بپذیرند.
