خانوادههای پرستاران نگران جدایی به دلیل طرحهای مهاجرتی جدید بریتانیا
نظرسنجیها نشان میدهد که سه پنجم خانوادههای پرستاران و مراقبان در بریتانیا نگران جدایی از بستگان خود به دلیل تغییرات پیشنهادی در قوانین مهاجرت هستند.
نگرانی خانوادههای پرستاران از تغییرات مهاجرتی بریتانیا
بر اساس نتایج نظرسنجی خیریه پراکسیس (Praxis)، خانوادههای پرستاران و مراقبان در بریتانیا نگرانیهای جدی درباره احتمال جدایی از وابستگان خود به دلیل اصلاحات پیشنهادی در قوانین مهاجرت دارند. این اصلاحات که توسط وزیر کشور (Home Secretary) مطرح شده، شامل دو برابر شدن زمان لازم برای مهاجران کاری جهت اخذ اقامت دائم از پنج سال به ده سال است. برای مشاغل زیر سطح فارغالتحصیلی، از جمله بسیاری از مراقبان، این دوره به ۱۵ سال افزایش مییابد. این تغییرات با اعتراضاتی روبرو شده و برخی آن را “اقدامی خرابکارانه اقتصادی” توصیف کردهاند.
بیش از هزار نفر در این نظرسنجی شرکت کردند که بسیاری از آنها برای کار یا تحصیل به بریتانیا آمده بودند. دو سوم شرکتکنندگان اظهار داشتند که به دلیل این اقدامات، احساس خوشامدگویی کمتری در بریتانیا دارند و بیش از نیمی از آنها تمایل کمتری به ماندن در این کشور ابراز کردهاند. تقریباً نیمی از پاسخدهندگان در بخشهای حیاتی مانند خدمات بهداشتی و اجتماعی (NHS)، مراقبتهای اجتماعی و فناوری اطلاعات مشغول به کار هستند.
پیامدهای احتمالی بر کادر درمان و خانوادهها
رهبران پرستاری هشدار دادهاند که حدود ۵۰,۰۰۰ پرستار ممکن است به دلیل این برنامهها بریتانیا را ترک کنند که این امر میتواند بحران نیروی کار در NHS را تشدید نماید. این وضعیت باعث نگرانی شدید کسانی شده که با وعده ثبات به این کشور مهاجرت کردهاند. یکی از جوانان شرکتکننده در نظرسنجی که پدرش پزشک NHS است، بیان کرد که مادرش هر روز گریه میکند زیرا تمام آینده آنها ناگهان از بین رفته است.
زِین، ۱۸ ساله که آرزو داشت پزشک شود، گفت: «پدرم پزشک NHS است و بریتانیا را انتخاب کرد زیرا به قوانین و وعده ثبات اعتقاد داشت. او کار با دستمزد بهتر در خارج را رها کرد، خانهمان را فروخت و هزاران پوند هزینه کرد تا همه کارها را درست انجام دهد، تنها برای اینکه یک ماه قبل از واجد شرایط شدن بشنویم که قوانین تغییر کردهاند.»
تحقیقات موسسه مطالعات سیاست عمومی (IPPR) تخمین میزند که حدود ۱.۷ میلیون نفر در مسیر اخذ اقامت دائم در بریتانیا هستند و اکنون ممکن است مجبور شوند پنج سال بیشتر انتظار بکشند. همچنین، بیش از ۳۰۰,۰۰۰ کودک ساکن بریتانیا ممکن است مجبور شوند ۱۰ سال منتظر وضعیت اقامتی خود بمانند.
واکنشها و نگرانیهای اجتماعی
برخی مهاجران شاغل نیز نگرانیهای خود را مطرح کردهاند. فیسایو، یک کارگر بخش بهداشت که از سال ۲۰۰۹ به عنوان نیروی ماهر به بریتانیا آمده، اظهار داشت که ناپایداری ویزا او را به سمت فقر سوق داده و مجبور به استفاده از بانکهای غذا برای تأمین هزینههای تمدید ویزا شده است.
فیسایو گفت: «این سیاستها فقط والدین را مجازات نمیکنند – آنها کودکان را در ناامنی و سختی به دام میاندازند. اینگونه فقر کودکان ایجاد میشود.»
حدود ۴۰ نماینده مجلس از حزب کارگر نیز به این طرحها اعتراض کرده و رویکرد گذشتهنگر آن را «غیر بریتانیایی» و «تغییر ناگهانی قوانین بازی» توصیف کردهاند. دولت اما تأکید دارد که این اصلاحات بزرگترین تغییرات مهاجرتی در ۵۰ سال گذشته است و هدف آن «اولویت دادن به مشارکت و ادغام» است.
به نظر میرسد این محدودیتها نه تنها بخشهای حیاتی کشور مانند بهداشت و آموزش را با کمبود نیرو مواجه سازد، بلکه نگرانیهای عمیقی را در میان جامعه مهاجرانی ایجاد کرده که مدتهاست در اینجا ساکن بوده و به اقتصاد کمک کردهاند.
