فعال «اقدام فلسطین» احکام هیئت منصفه را تأیید موضع خود خواند
فاطمه رجوانی پس از تبرئه شدن از اتهام سرقت مسلحانه در جریان حمله به یک شرکت دفاعی اسرائیلی، از موضع خود دفاع کرد. او آزادی خود را از زندان توصیف کرد.
احکام هیئت منصفه و تأیید مواضع فعالان
فاطمه رجوانی، جوانترین عضو گروه شش نفره از فعالان «اقدام فلسطین» (Palestine Action) که از اتهام سرقت مسلحانه (aggravated burglary) مربوط به حمله به تأسیسات شرکت دفاعی اسرائیلی البیت سیستمز (Elbit Systems) در نزدیکی بریستول تبرئه شدند، این احکام را تأیید موضع و آرمان خود دانستند. رجوانی که ۱۸ ماه را در بازداشت گذرانده بود، آزادی خود را پس از رأی هیئت منصفه در دادگاه جنایی ولویچ (Woolwich crown court) جشن گرفت. او که دانشجوی مطالعات فیلم و رسانه است، اعلام کرد که هدف اصلی او و همکارانش «از بین بردن پهپادهایی بود که در عملیات استفاده میشدند» و قصد آنها تخریب تسلیحاتی بود که به زعم آنها «در نسلکشی مورد استفاده قرار میگرفتند».
رجوانی تأکید کرد که هیئت منصفه کل شواهد را دیدهاند، برخلاف منتقدان راستگرا که صرفاً به ویدئوهای بسیار ویرایش شده استناد میکنند. او اظهار داشت: «سرقت مسلحانه اتهامی است که مبتنی بر قصد وارد کردن آسیب به دیگری است و هنگامی که ما وارد آن کارخانه شدیم، هدفمان انجام هر کاری بود که بتوانیم برای توقف آسیبها و خشونتهای شدید ادامه یافته توسط رژیم اسرائیل و همدستان بریتانیایی آنها انجام دهیم.»
جزئیات پرونده و دفاعیات
دادستان ادعا کرده بود که نگهبانان امنیتی مورد ضرب و شتم و توهین قرار گرفتهاند و متهمان با چکشهایی مسلح بودند «تا در صورت لزوم برای تهدید و آسیب رساندن به افراد استفاده شود». یکی از هممتهمان رجوانی، ساموئل کورنر (Samuel Corner)، متهم به وارد کردن جراحات شدید بدنی (GBH) به یک افسر پلیس بود، اما هیئت منصفه در مورد این اتهام به اجماع نرسید. دفاعیات گروه بر این مبنا بود که هرگونه خشونتی برنامهریزی نشده بود و نگهبانان از زور بیش از حد استفاده کرده بودند. در نهایت، هیچ یک از شش متهم به جرم محکوم نشدند، اگرچه دادستانی اعلام کرده است که قصد درخواست محاکمه مجدد برای برخی اتهامات را دارد.
رجوانی گفت: «احکام بازتاب این واقعیت است که اولین فرصتی که عموم مردم برای تصمیمگیری در مورد آنچه بر سر ما آمده بود داشتند، ما را تبرئه کردند.»
تأثیر روانی و آزادی
رجوانی این ۱۸ ماه زندان را «تروماتیک» توصیف کرد و گفت که هنوز کابوسهایی میبیند و از شنیدن آژیر پلیس یا صدای کلید وحشت میکند. او در توصیف آزادی خود گفت: «در حال انجام کارهایی هستم که از زمان زندانی شدن قادر به انجامشان نبودم، غذا خوردن واقعی، استفاده از کارد و چنگال فلزی، غذا خوردن روی بشقابهای چینی، سوار شدن به اتوبوس و در آغوش گرفتن عزیزانم.»
وی افزود: «هنگامی که وارد آن کارخانه شدیم، نیت ما متلاشی کردن سلاحهایی بود که در نسلکشی استفاده میشد.»
این پرونده بار دیگر توجهات را به فعالیتهای اعتراضی و ابعاد قانونی آن در رابطه با درگیریهای خاورمیانه جلب کرد.
