افشاگر پلیس: متروپولیتن پلیس سیاست «نگو، نپرس» در روابط جنسی داشت

افشاگری افسر نفوذی درباره روابط جنسی با فعالان

افسر پلیس مخفی، جیم بوئلینگ، در جریان تحقیق علنی “spy cops” شهادت داد که مدیران ارشد پلیس متروپولیتن علناً نسبت به روابط جنسی فریبکارانه افسران نفوذی با زنان در حین ماموریت‌هایشان، تغافل می‌کردند. او این سیاست را “نگو، نپرس” توصیف کرد. بوئلینگ که پنج سال در گروه‌های فعالان زیست‌محیطی و حقوق حیوانات نفوذ کرده بود، تأکید کرد که هیچ‌گاه صراحتاً از برقراری روابط جنسی در هویت جعلی خود منع نشده است. او تصدیق کرد که حدود نیمی از افسران نفوذی در واحد وی (SDS) روابط جنسی مشابهی با فعالان برقرار کرده بودند.

این روابط اغلب طولانی‌مدت بوده و ضربات روحی شدیدی به زنان وارد کرده است. یکی از زنان اظهار داشت که این خیانت او را «شرمسار، آسیب‌پذیر و تحقیرشده» کرده است، در حالی که زنی دیگر احساس «فریب‌خوردگی، خیانت و سوءاستفاده عاطفی و جنسی» داشت. بوئلینگ در طول این مدت نامه‌های رسمی تقدیر از مقامات ارشد از جمله جک استراو، وزیر کشور وقت، دریافت کرده بود که کار مخفی او را ستایش می‌کردند.

روابط چندگانه و عواقب آن

بوئلینگ با سه زن در طول دوره‌های فعالیت خود روابط جنسی برقرار کرد. او ادعا کرد که فکر نمی‌کرد زنان هرگز هویت واقعی او را کشف کنند. یکی از این روابط منجر به تولد دو فرزند شد و زنی که با او رابطه داشت، بعداً ادعا کرد که او را در «رابطه‌ای فزاینده آزاردهنده و کنترل‌گر» گرفتار کرده است، هرچند بوئلینگ این اتهام را رد می‌کند.

این تحقیقات بر روی ۱۲۹ افسر نفوذی متمرکز است که از سال ۱۹۶۸ تا ۲۰۱۰ بر روی فعالان عمدتاً چپ‌گرا جاسوسی می‌کردند.

• بی‌توجهی مدیریتی: مدیران واحد SDS از «اجتناب‌ناپذیر» بودن این روابط مطلع بودند اما ترجیح می‌دادند که خارج از بحث علنی باقی بماند و حل آن را به خود افسران واگذار کنند.
• نفوذ بیشتر: یکی از همکاران نفوذی به بوئلینگ اشاره کرده بود که رابطه‌ای عاشقانه می‌تواند به «حلقه داخلی» فعالان نفوذ کرده و «سقف شیشه‌ای پذیرش» را بشکند.
• هشدار قضایی: قاضی ارشد تحقیق، سِر جان میتینگ، تأثیر این روابط فریبکارانه بر زنان را در طول جلسات استماع «بسیار آشکار» توصیف کرده است.

بوئلینگ اظهار داشت: «در هیچ مقطعی، نه قبل و نه در طول ماموریتم، به من صراحتاً گفته نشد که در هویت جعلی خود نباید روابط جنسی داشته باشم.»

یکی از قربانیان این روابط را «تجاوز جنسی» نامیده و تأکید کرد که این عمل «بسیار اشتباه» بوده است.

این شهادت‌ها تصویر تلخی از فرهنگ سازمانی پلیس متروپولیتن در قبال اخلاقیات و رفتار افسران نفوذی در نیمه دوم قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم ارائه می‌دهد که در آن اهداف جمع‌آوری اطلاعات بر حفظ حقوق اساسی افراد غلبه داشته است.