ظهور تئاتر مقاومت در واکنش به حملات ترامپ به هنر و جوامع
هنرمندان، نویسندگان و گروههای تئاتری در سراسر کشور در حال خلق آثاری در واکنش به حملات دولت ترامپ به هنر و نیز فشارهایی هستند که بر جوامعشان وارد میشود.
ظهور موج جدیدی از “تئاتر مقاومت” هنرمندان
در پی حملات دولت ترامپ به نهادهای هنری و جوامع، موج جدیدی از “تئاتر مقاومت” در ایالات متحده آمریکا در حال شکلگیری است. هنرمندان، نویسندگان و گروههای تئاتر، آثاری را خلق میکنند که مستقیماً به سیاستهای دولت و “سرکوب” میپردازد. رویدادهایی مانند “Unquiet: A Night of Creative Resistance” در لس آنجلس نمونهای از این جنبش است که در آن اجراهای هنری و شعرسرایی ضدفاشیستی برگزار میشود تا حس جمعگرایی در برابر فاشیسم تقویت شود. بسیاری از هنرمندان معتقدند که باید از مهارتهای ارتباطی خود برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی استفاده کنند.
این اقدامات هنری به عنوان واکنشی به اقدامات دولت ترامپ صورت میگیرد که شامل لغو بخش قابل توجهی از کمکهای مالی به هنر (حدود ۲۷ میلیون دلار) و همچنین فشار بر مؤسسات فرهنگی مانند مرکز کندی و اسمیتسونین بوده است. این حملات به عنوان “شلیکهای اخطارآمیز” برای سایر فضاهای نمایشی تلقی شده است. هنرمندانی مانند آتزو سافو، که پیشتر از خلق آثار سیاسی پرهیز میکرد، اکنون احساس “تهدید وجودی” میکند و نمایشهایی با محوریت آیندههای دیستوپیایی فاشیستی، یورشهای ICE و سقط جنین را اجرا میکند.
- هنرمندان از طریق اجراهایی مانند گردهماییهای «Unquiet» و سری رویدادهای «Fall of Freedom» (با بیش از ۷۰۰ رویداد در سراسر آمریکا) به اعتراضات خود شکل میدهند.
- نگرانیهایی در مورد تهدیدات و ایمنی هنرمندان وجود دارد، به ویژه کسانی که در مورد موضوعاتی مانند تغییرات اقلیمی – که گفته میشود دولت ترامپ آن را تضعیف میکند – کار میکنند.
- تئاتر مقاومت ریشههای عمیقی در جنبش “تئاتر مظلومین” (Theater of the Oppressed) اثر آگوستو بوآل در دهه ۱۹۶۰ برزیل دارد که مخاطبان را تشویق به تبدیل شدن به “تماشاگر-بازیگر” (spec-actors) میکرد.
- گروههایی مانند Act Up در دهه ۱۹۸۰ در بحران ایدز، با اجرای “die-ins” و “kiss-ins” موفق به اعمال فشار برای تحقیقات بیشتر و کاهش انگ اجتماعی شدند.
- برای مخاطبان مهاجر و رنگینپوست، حضور در برخی اجراها با ریسکهایی مانند هدف قرار گرفتن توسط ICE همراه است، اما شرکت در این رویدادها به خودی خود شکلی از “حمایت فرهنگی و مدنی” تلقی میشود.
«نشان دادن حضور [در رویدادها] دیگر خنثی نیست؛ این حضور میتواند نه تنها حمایت، بلکه تأکیدی بر بقای فرهنگی باشد.» – لیبرتاد او. گرا، مدیر اجرایی کلمنته.
با وجود فضایی ترسآور، هنرمندان، با الهام از تاریخچهای که تئاتر هرگز در برابر ستم ساکت نمانده است، متعهد به ادامه تولید آثاری هستند که به نقد وضعیت موجود میپردازند و فضایی برای بیان دردها و جستجوی راهحلها فراهم میآورند.
