گرانی و کمبود لباس پوشیده و عفیف؛ دغدغههای تولیدکنندگان و مصرفکنندگان
تولیدکنندگان پوشاک عفیف و حجاب با موانع جدی از جمله نبود حمایتهای دولتی، نظارت ناکافی، و قیمتهای بالا مواجه هستند؛ این شرایط دسترسی خانوادهها به لباسهای مناسب سبک زندگی ایرانی-اسلامی را دشوار کرده است.
مشکلات تولیدکنندگان و مصرفکنندگان پوشاک حجاب در ایران
موضوع لباس پوشیده و عفیف در ایران به یکی از دغدغههای اصلی زنان و خانوادهها تبدیل شده است، بهویژه برای آن دسته که به دنبال سبک زندگی ایرانی-اسلامی هستند. با وجود اهمیت حجاب در فرهنگ جامعه، تولیدکنندگان واقعی این حوزه با مشکلات ساختاری فراوانی دست و پنجه نرم میکنند که این امر منجر به گرانی لباسهای باکیفیت و همچنین کمبود طرحهای متنوع موردپسند نسل جوان شده است. فعالان این حوزه معتقدند که نگاه صرفاً اقتصادی به صنعت حجاب، مانع اصلی رشد و نهادینه شدن این سبک زندگی است.
اسدالله سلیمانی، مدیرعامل مؤسسه فرهنگی تولیدی «حجابگستر»، اشاره میکند که بخش اعظم سبک زندگی در پوشاک خلاصه میشود و دولتها در تأمین نیاز پوشاک مناسب برای جوانان کوتاهی کردهاند. او اعتراض خود را نسبت به عدم اختصاص ارز دولتی به پارچههای مصرفی حجاب، در حالی که ارز به کالاهای دیگر تخصیص داده شده بود، ابراز داشته است. وی نقد میکند که تولیدکنندگان با مشکلاتی نظیر هزینه بالای پارچه، رکود فروش، و اجاره گران مغازهها روبرو هستند و صدایشان به گوش مسئولین نمیرسد.
چالشهای حمایت و نظارت بر صنعت حجاب
یکی از مهمترین انتقادات مطرح شده، فقدان حمایت ساختاری و دولتی است. فاطمه بشیری، برگزارکننده رویدادهای مد و لباس، تأکید میکند که تولیدکنندگان حجاب باید به عنوان یک صنعت فرهنگی-اجتماعی-اقتصادی دیده شوند، نه فقط فعالان صرفاً اقتصادی. او اشاره میکند که رسانهها بستری برای معرفی محصولات آنها فراهم نمیکنند و مراکز خریدی که با تلاش شخصی ایجاد شده (مانند «پاساژ دلگشا»)، تحت حمایت قرار نگرفته و در حال فروپاشی هستند.
«مسئولین، تولیدکننده حجاب را صرفاً یک «فعال اقتصادی» میبینند. تا زمانی که نگاه به صنعت حجاب صرفاً اقتصادی باشد، مشکلات ما حل نخواهد شد.»
همچنین، نظارت ضعیف بر بازار باعث شده تا پوشاک قاچاق و با مدلهای نامناسب، از جمله لباسهای دارای نمادهای شیطانپرستی، به راحتی در ویترینها عرضه شوند، در حالی که تولیدکننده متعهد باید کالای خود را با قیمت بالا و دسترسی سخت به دست مشتری برساند.
موانع صنفی و عدم دسترسی به بازار
محمدرضا کرمی، مدیر «ایرانا حجاب»، از عملکرد اتحادیههای پوشاک انتقاد کرده و اظهار میدارد که این اتحادیهها دغدغهٔ حجاب ندارند و صرفاً به دنبال اخذ حق عضویت هستند. نبود اتحادیه مستقل سبب شده تا تولیدکنندگان حجاب نتوانند از تسهیلاتی مانند تخصیص فضای مناسب در مراکز خرید بهرهمند شوند. او مثالی از عدم اعلام آدرس تولیدکنندگان محجبه در تابلوهای راهنما در پاساژها ذکر میکند که نشاندهندهٔ نگاه غریب و نادیدهگرفته شدن این قشر است.
- گران بودن لباس پوشیده و باکیفیت، دسترسی خانوادهها را محدود کرده است.
- تولیدکنندگان مدعیاند که اغلب موانع از سوی «خودیها» و نهادهای مرتبط ایجاد میشود.
- حمایت رسانهای از این صنعت در مقایسه با سایر موضوعات ناچیز است.
- طرحهایی مانند طرح تعویض چادر قدیمی با نو (بهنام «طرح فردوس») با وجود استقبال مردمی، با تحریم و عدم حمایت مواجه شده است.
- مصرفکنندگان اغلب تصور میکنند که تولیدکنندگان حجاب تحت حمایتهای کلان دولتی هستند، در حالی که چنین نیست.
«لباسهای دخترانهٔ زیبا، عفیفانه و با کیفیت، با قیمت مناسب برای نوجوان و حتی بزرگسالان به ندرت به چشم میخورد.»
در پایان، فعالان این حوزه بر لزوم تبدیل شدن ملزومات حجاب به «کالای فرهنگی» تأکید دارند. آنها معتقدند که در صورت رفع موانع تبعیضآمیز و حمایت واقعی، این صنعت پتانسیل صادرات به کشورهای اسلامی را نیز دارد، چرا که ذوق و هنر ایرانی در این محصولات وجود دارد. آگاهسازی مردم دربارهٔ مظلومیت تولیدکنندگان و نیاز به حمایت از کالای ایرانیِ دارای محتوای فرهنگی، میتواند گشایشی در این زمینه باشد.
