انحصارطلبی شبکه سه صداوسیما به قیمت نارضایتی مخاطبان
انتقاد از نحوه مدیریت برنامههای زنده شبکه ۳ سیما که با پخش همزمان برنامههای مهم ورزشی، همزمان مخاطبان فوتبال و کشتی را ناراضی کرده است.
رژه شبکه سه بر اعصاب مخاطبان
شبکه سوم سیما از ابتدای دهه هفتاد با شعار “شبکه جوان” فعالیت خود را آغاز کرد و با تمرکز بر پخش مسابقات ورزشی و سریالهای پربیننده، به سرعت به پربینندهترین شبکه تلویزیونی تبدیل شد. این شبکه به عنوان ویترین صداوسیما شناخته میشود. با افزایش حجم برنامههای ورزشی زنده، شبکه ورزش با هدف پوشش رقابتهای همزمان تأسیس شد تا بار کاری شبکه سه کاسته شود و تجربه تماشای بهتری برای مخاطبان فراهم آید. با این حال، رویه فعلی شبکه سه نشان میدهد که این سازمان حاضر نیست حتی بخشی از مخاطبان خود را به زیرمجموعه خود، یعنی شبکه ورزش، واگذار کند.
این شرکت انحصارطلبانه صداوسیما، که در تضاد با فلسفه تأسیس شبکه ورزش است، منجر به تداخلهای برنامهای شده است. به عنوان مثال، در مواردی که رویدادهای مهم ورزشی همزمان برگزار میشوند، شبکه سه با استفاده از روش “دو قاب” سعی در حفظ انحصار خود دارد، حتی اگر این کار به قیمت از دست رفتن کیفیت تماشا برای هر دو گروه از مخاطبان باشد.
تداخل برنامهها و نارضایتی عمومی
آخرین نمونه این رویکرد، همزمانی پخش مسابقه فوتبال ملوان و پرسپولیس با رقابتهای کشتی در زاگرب بود. علیرغم محبوبیت کشتی در ایران، فوتبال همچنان درصد بالایی از بینندگان را به خود اختصاص میدهد، اما شبکه سه حتی حاضر نشد مخاطبان علاقهمند به کشتی را نیز از دست بدهد. این دوگانگی برنامه ریزی باعث شد که نه طرفداران فوتبال به طور کامل از مسابقه لذت ببرند و نه علاقهمندان به کشتی توانستهاند رویداد مورد نظر خود را به خوبی دنبال کنند.
سازمان صداوسیما همواره منکر ریزش بیننده بوده ولی درعمل همیشه نگران این موضوع است، حتی اگر این بیننده فقط کانال را عوض کند!
قانون اساسی ایران تلویزیون را به عنوان یک رسانه انحصاری حاکمیتی تعیین کرده است. این انحصارطلبی فراتر از حوزه تلویزیون نیز دیده میشود؛ حتی پلتفرمهای اینترنتی نیز زیرمجموعه نهادهای نظارتی مرتبط با صداوسیما قرار گرفتهاند. این ساختار، رقابت سالم را از بین میبرد و شبیه به حالتی است که رقیب یک ورزشکار بخواهد بر سرنوشت آن رقابت حکمرانی کند.
امروز نه کشتیدوستان چیزی از کشتی فهمیدند و نه فوتبالدوستان از فوتبال لذت بردند.
این روش پخش متمرکز و انحصارگرایانه، که مدتهاست مورد انتقاد مخاطبان قرار گرفته، نشان میدهد که نظرات بینندگان برای تصمیمگیرندگان اصلی در صداوسیما اهمیت چندانی ندارد و اولویت حفظ کنترل بر محتوا و مخاطب است، حتی اگر به قیمت ارائه خدمات ضعیفتر تمام شود.
