کشف احتمالی قدیمی‌ترین ابزارهای دست‌ساز چوبی که باستان شناسان را متحیر کرده است

قدیمی‌ترین ابزارهای چوبی کشف شده باستان‌شناسان را متحیر کرد

باستان‌شناسان در حوضه مگالوپولیس واقع در شبه‌جزیره پلوپونز در جنوب یونان، بقایایی را کشف کرده‌اند که گمان می‌رود قدیمی‌ترین ابزارهای چوبی دست‌ساز کشف شده باشند. این یافته‌ها که قدمت آن‌ها ممکن است به حدود ۴۳۰,۰۰۰ سال پیش برسد، در مطالعه‌ای منتشر شده در مجله “Proceedings of the National Academy of Sciences” مورد بحث قرار گرفته است. این ابزارها به دلیل محیط آبرفتی و مرطوب منطقه که به حفظ سریع چوب کمک کرده، باقی مانده‌اند؛ زیرا چوب به طور معمول به سرعت تجزیه می‌شود و بقایای کمی از ابزارهای چوبی ماقبل تاریخ به دست می‌آید.

این مجموعه شامل نوع جدیدی از ابزارها است و شامل یک چوب دستی حدود ۲.۵ فوتی است که احتمالاً برای کندن زمین یا گل استفاده می‌شده، و یک قطعه چوبی کوچک دستی که شاید برای شکل‌دهی به ابزارهای سنگی به کار می‌رفته است. نکته قابل توجه این است که با توجه به قدمت تخمینی این ابزارها، انسان‌های مدرن هنوز وجود نداشتند، بنابراین دانشمندان معتقدند که این ابزارها ممکن است توسط نئاندرتال‌ها یا سایر اجداد اولیه انسان مورد استفاده قرار گرفته باشند.

• این ابزارها در حوضه مگالوپولیس یونان، منطقه‌ای که در گذشته پوشیده از تالاب‌ها و دریاچه‌ها بوده است، کشف شدند.
• قدمت تخمینی این ابزارها حدود ۴۳۰,۰۰۰ سال است، اگرچه سن دقیق آن‌ها هنوز نامشخص می‌باشد.
• این کشف اهمیت «تحقیقات سیستماتیک در بقایای چوب اولیه» را نشان می‌دهد.
• یکی از کارشناسان از موزه‌ی تاریخ طبیعی اسمیتسونیان بر نکات مبهم موجود در مورد کاربرد دقیق این ابزارها تأکید کرده است.
• این کشف شباهت‌هایی به دیگر یافته‌های اخیر ماقبل تاریخ مانند نقاشی‌های غاری ۶۸,۰۰۰ ساله در اندونزی دارد.

آنمی پینکس، باستان‌شناس دانشگاه ریدینگ و یکی از نویسندگان مطالعه، بیان کرده است که از اینکه “قادر به لمس این اشیاء بودم، هیجان‌زده” شده است.

جارود هاتسون از موزه اسمیتسونیان با احتیاط اظهار داشته است: “در مورد این‌ها هیجان‌زده شدن دشوار است، زیرا بلافاصله به عنوان ابزارهای چوبی به نظر نمی‌رسند” و افزود: “ما کاربرد آن‌ها را نمی‌دانیم”.

این کشف یکی از مهم‌ترین شواهد ملموس در مورد فناوری ابزارسازی اولیه توسط گونه‌های اولیه بشری در اروپا است و می‌تواند بینش‌های جدیدی در مورد قابلیت‌های شناختی نئاندرتال‌ها ارائه دهد، حتی اگر کاربرد دقیق هر قطعه همچنان مورد بحث باشد.