نقد مستند «هرگز تمام نمیشود، جف باکلی»: نگاهی دلسوزانه و فوری به زندگی کوتاه</h2>
مستند گیرا ساخته امی برگ به زندگی اولیه و مرگ ناگهانی خواننده-ترانهسرای دهه ۹۰ میپردازد و شامل مشارکتهای جامعی از مادر و دوستدخترهای اوست. ماجرای جف باکلی.
نقد مستند «هرگز تمام نمیشود، جف باکلی»
این مستند جذاب به کارگردانی امی برگ، نگاهی عمیق و دلسوزانه به زندگی کوتاه اما پر تأثیر جف باکلی، خواننده و ترانهسرای دهه نودی، دارد که زندگیاش به طرز غمانگیزی ناتمام ماند. باکلی که استعداد صوتی فوقالعادهای داشت و صدایش تحسینهایی چون نینا سیمون و جودی گارلند را به همراه داشت، مانند پروانهای مجذوب شعله موسیقی شد. این جذبه همان چیزی بود که او را به سمت صنعت موسیقی سوق داد، صنعتی که با تورهای اجباری و فشارهای چندآلبومی، روح جوان و خلاق او را تحت فشار قرار داد. اولین آلبوم او، “Grace”، اگرچه از نظر منتقدان مورد استقبال قرار گرفت (“یک شاهکار جذاب و پرشور جوانی”)، اما در ایالات متحده فروش تجاری ضعیفی داشت و این امر مدیران را وادار کرد تا او را برای جبران سرمایهگذاری، سختتر به کار واداند.
اوایل زندگی جف باکلی با فقدان و رها شدن گره خورده بود؛ پدرش، تیم باکلی، خواننده و چهرهای از فرهنگ ضد جنگ که خود در اواخر دهه ۲۰ زندگی خود بر اثر مصرف بیش از حد هروئین درگذشت، زمانی که جف نوزادی بیش نبود او و مادرش را ترک کرد. این مستند به شیوهای گویا نشان میدهد که چگونه این میراث سنگین بر دوش جف افتاد. مادرش، مری گویبرت، که تهیهکننده اجرایی فیلم نیز هست، یکی از مهمترین عشقهای زندگی جف بود. نقطه عطف حرفهای او زمانی رخ داد که در مراسم یادبود پدرش آواز خواند و تمامی حضار را شگفتزده کرد.
درگیری با میراث هنری و صنعت موسیقی
باکلی از نظر ظاهری بسیار جذاب بود، اما فشار صنعت و مقایسههای مداوم با پدرش، که مطبوعات او را “نسخهی کاور “ پدرش میدانستند، چالشی بزرگ ایجاد کرد. وابستگی زودهنگام او به اجرای قطعات کاور دیگران، به ویژه “Hallelujah” از لئونارد کوهن، مانع از توسعه سریعتر مواد اصلی و اصیل او شد. با وجود این، موسیقی او الهامبخش بود و شانس ملاقات با قهرمانانی چون پل مککارتنی و رابرت پَلنت را برایش فراهم آورد، که تحسینهای اغراقآمیز آنها برای پسرکی حساس مانند جف، میتوانست او را به ورطه نابودی بکشاند.
امی برگ با استفاده از پیامهای ضبط شده جف بر روی دستگاه پاسخگویی، مواد آرشیوی دهه ۹۰، و تصاویر سیاه و سفید نمادین MTV، داستان غمانگیز او را با همدلی و فوریت روایت میکند. این مستند حاصل تلاش برای درک دلایل مرگ تصادفی او در سن ۳۰ سالگی در هاربر رودخانه ولف ممفیس، تنسی است.
“فیلم یک نگاه همدردانه و فوری به زندگیای دارد که به طرز غمانگیزی کوتاه شد.”
“باکلی به زیبایی آراسته، دگرگونشونده و بااستعداد بود، اما خود را به کسب و کار موسیقی سپرد.”
- این مستند با مصاحبههای گسترده با مادر و دو تن از دوستدخترهای سابق باکلی غنی شده است.
- جف باکلی در سن ۳۰ سالگی بر اثر غرق شدن تصادفی درگذشت.
- کیفیت صدای جف باکلی از نینا سیمون و جودی گارلند الهام گرفته شده بود.
- اولین آلبوم او “Grace” با وجود تحسین منتقدان، در آمریکا موفقیت تجاری بزرگی کسب نکرد.
این اثر سینمایی فراتر از یک فیلم بیوگرافی ساده است؛ مرثیهای است برای نابغهای موسیقی که نتوانست بین نبوغ هنری و الزامات سختگیرانه دنیای تجاری تعادل برقرار کند و در نهایت، آتش شهرت و فشار، زندگی پر فروغ او را خاموش ساخت. این فیلم تلاشی است برای فهم پیچیدگیهای روحی هنرمندی که جهان را با صدایش مسحور کرد.
