تجربه سقوط هلیکوپتر کریستوفر دادی در داخل آتشفشان فعال هاوایی

بقا پس از سقوط هلیکوپتر در آتشفشان کیلاویا

داستان کریستوفر دادی، مدیر فیلمبرداری، یک روایت نفس‌گیر از بقا در شرایط فوق‌العاده دشوار است که در نوامبر ۱۹۹۲ در جریان فیلمبرداری صحنه‌هایی برای فیلم “Sliver” در هاوایی رخ داد. دادی به همراه خلبان، کرگ هاسکینگ، و دستیار خود، برای فیلمبرداری از گدازه‌های جوشان و دودهای سفید فوران‌کننده از دهانه پو’او’او در آتشفشان کیلاویا پرواز می‌کردند. در حالی که هوا صاف بود، ناگهان موتورهلیکوپتر دچار نقص فنی شد و دید آن‌ها با نفوذ دود غلیظ از بین رفت. هاسکینگ تلاش کرد محل فرود را کنترل کند، اما هلیکوپتر پس از برخورد، روتور خود را از دست داد و وارد سقوط آزاد شد و در نهایت به شکلی معجزه‌آسا، بر روی اسکی‌های فرود بر لبه‌ای درون دهانه آتشفشان فرود آمد.

آن‌ها خود را در فاصله تنها ۵۰ یاردی دریاچه گدازه یافتند. دودی که از گوگرد بود، تنفس را بسیار دشوار می‌کرد و چشمانشان می‌سوخت. حرارت از زیر کفش‌هایشان حس می‌شد. تنها راه خروج، صعود از یک دیواره ۳۰۰ فوتی به دهانه آتشفشان بود. دادی که از ارتفاع وحشت داشت، با حالت بقا پیشاپیش صعود را آغاز کرد. او توصیف می‌کند که چگونه گدازه‌های خشک شده زیر دستشان می‌شکستند و سنگ‌ها پایین می‌ریختند. هاسکینگ برای تماس اضطراری، با استفاده از باتری دوربین، موفق به ارسال یک تماس «مِی‌دِی» شد، اما پس از آن، تیم امدادی در ابتدا تنها او را توانستند نجات دهند که این اتفاق دادی و بنسون را دچار وحشت کرد.

• تیم نجات کوهستان با طناب سعی در رهاسازی آن‌ها داشت، اما به دلیل دود غلیظ و نگرانی از فروریختن دهانه، تلاش‌های اولیه ناموفق بود.
• آن‌ها مجبور شدند ۲۸ ساعت در شرایط سخت، در حالی که باران می‌بارید و لرزش‌های آتشفشان شنیده می‌شد، در آنجا بمانند و از غارهای کوچک برای تنفس استفاده کنند.
• دادی با دیدن یک مسیر در نور خورشید، پس از ۲۸ ساعت، تلاش نهایی خود را برای صعود آغاز کرد؛ مسیری که در آن مجبور شد برای گرفتن جای پا و دست به سنگریزه و شن‌های تیز که بازوهایش را زخمی می‌کرد، تکیه کند.
• پس از رسیدن به لبه، دادی به سمت کمپ متروکه دوید و با استفاده از کپسول اکسیژن، هلیکوپتر کمکی را فراخواند و اصرار کرد که دوستش مایک بنسون نیز باید نجات یابد.
• بنسون روز بعد در سومین مرحله نجات، موفق به خروج شد و هر سه نفر این واقعه باورنکردنی را با موفقیت پشت سر گذاشتند.

“فکر کردم یا همین‌جا می‌میرم یا می‌میرم در حالی که برای بیرون آمدن تلاش می‌کنم”

این تجربه نه تنها تأثیرات جسمی، مانند برونشیت ناشی از گاز گوگرد، بر جای گذاشت، بلکه تأثیرات روانی عمیقی نیز داشت؛ به طوری که دادی ابتدا دچار ترس از پرواز با هلیکوپتر شد. با این حال، این واقعه دیدگاه او را نسبت به زندگی تغییر داد و به او “حس اعتماد به نفس و جسارت فوق‌العاده‌ای” بخشید، چرا که احساس می‌کرد “ضد ضربه” شده است. شغل او پس از این حادثه شکوفا شد و حتی بعدها در فیلم‌هایی چون Titanic و Dante’s Peak (درباره فوران آتشفشان) مشارکت داشت، اگرچه ابتدا از پرواز مجدد بر فراز آتشفشان امتناع می‌کرد. دادی همچنان این جزیره را دوست دارد، هرچند تجارب تلخ آن هنوز در او زنده است.