چگونه بفهمیم چه زمانی میتوانیم با اصول اخلاقی خود مصالحه کنیم؟
سؤال این است که چه زمانی مصالحه با اخلاقیات، تنبلی یا همدستی محسوب نمیشود؟ مشاوره در مورد یافتن تعادل بین تلاش برای خوبی بیشتر و تأثیر متناسب.
معضل سازش در پایبندی به اصول اخلاقی
مواجهه با ناهنجاریهای عمیق در جامعه اغلب این درک را به همراه دارد که درگیری با عدالت میتواند بسیار طاقتفرسا باشد. فردی که تلاش میکند تا حداقلهایی از اصول اخلاقی خود، مانند کاهش مصرف گوشت یا کار در حوزه خدمات عمومی را رعایت کند، اغلب با این احساس که اقداماتش ناکافی است، دست و پنجه نرم میکند. در دنیایی که مشکلات گسترده هستند، تلاشهای فردی مانند وگان بودن ۶۰ درصد مواقع یا داشتن شغلی با نیت خوب، در برابر مقیاس مسائل، ناچیز به نظر میرسند. این بار سنگین میتواند منجر به نوعی پوچگرایی شود؛ یا باید چشمان خود را به بزرگی مشکلات باز کرد و احساس درماندگی نمود، یا آنها را بست و از احساس گناه اجتناب کرد.
مسئلهای که در این مسیر پیش میآید، تعریف کردن «خط قرمز» است؛ مرزی که بین مصالحه جزئی و تبدیل شدن به همدست در چیزی که مخالف آن هستیم، قرار دارد. این چالش زمانی حادتر میشود که محدودیتهای جسمی یا شغلی پیش میآیند. برای مثال، اگر تلاش برای پیروی از یک رژیم غذایی اخلاقی (مانند گیاهخواری) به دلیل ناسازگاریهای جسمی غیرممکن شود، آیا باید سلامت شخصی را فدای اصول نمود؟ یا در محیط کار، اگر نتواند مستقیماً در مورد برخی مسائل سخنرانی کند (به دلیل محدودیتهای شغلی)، آیا سکوت او به معنای همدستی است؟
- اثر متناسب: مشاور پیشنهاد میکند به جای تمرکز بر «کافی بودن»، بر « بیشترین تأثیر متناسب» تمرکز شود. یعنی فداکاریهایی انتخاب شوند که بیشترین تفاوت ممکن را بدون اینکه فرد را بیمار یا خانوادهاش را تحت فشار قرار دهد، ایجاد کنند.
- جایگاه مهارتها: باید پرسید که پول، زمان و تلاش فرد در کجا، با توجه به مهارتها و دانش خاص او، بهترین ثمر را دارد.
- پرسش جایگزین: به جای پرسیدن «آیا همدست هستم؟»، که فرد را در موضع «زیر سؤال بودن» قرار میدهد، سؤال بهتری این است: « چقدر به مقاومت در برابر علل اصلی کمک میکنم؟»
- فردگرایی در مقابل جمعگرایی: اقداماتی مانند رانندگی کمتر یا خوردن گوشت کمتر، میتوانند مسائل جمعی (مانند مصرف بیرویه، فقر جهانی) را بیش از حد فردی جلوه دهند.
- ساختن جوامع: انرژی باید صرف ساختن گروهها و جوامعی شود که به جای مبارزه صرفاً فردی، به ریشههای مشکل حمله میکنند (در محله، محل کار یا گروههای سیاسی).
«ما از شانس خود برای ترسیم خطی اصولی که بتواند توضیح دهد چرا خوب است که مقداری تلاش کنیم، مقداری از آنچه داریم را ببخشیم، ناامید میشویم.»
«وجدان به این فکر وامیدارد که چه کاری را نادیده گرفتهاید. اما راه دیگری برای دیدن جهان وجود دارد: به چه چیزی کمک میکنید تا ساخته شود؟»
در نهایت، این یک بازی باخت-باخت نیست. پذیرش واقعیت این است که سازشهایی وجود دارد که ضروری هستند. هنگامی که تلاشهای اخلاقی به دلیل محدودیتهای واقعبینانه (سلامتی یا خانوادگی) غیرقابل اجرا میشوند، زمان آن است که با دید بازتری به اینکه مهارتهای ما کجا میتوانند بیشترین تغییر را در بلندمدت ایجاد کنند، نگاه کنیم و از تمرکز صرف بر روی «کاشتن بذر وجدان فردی» فاصله بگیریم و به سمت «کمک به رشد جنگل جمعی» حرکت کنیم.
