هشدار کارگردان برنده تونی درباره‌ی هشدارهای تئاتری و خطر «نازپروری» مخاطبان

انتقاد از هشدارهای تریگر در تئاتر

کارگردان برنده‌ی جایزه تونی، جان دويل، هشدار داده است که استفاده از هشدارهای تریگر (Trigger Warnings) پیش از نمایش‌های تئاتر، خطر «نازپروری» (mollycoddling) مخاطبان و زدودن جنبه‌های چالش‌برانگیز هنر را به همراه دارد. دويل معتقد است که تئاتر باید قادر باشد مخاطب را آشفته و به چالش بکشد، نه اینکه مضامین سخت را «بهداشتی» ارائه دهد. او تصریح می‌کند که هدف یونانیان باستان از نگارش نمایشنامه‌ها این بود که مخاطب با «تاریکی درونی» خود روبرو شود، و اگر بیش از حد از مخاطب مراقبت کنیم، هدف اصلی تئاتر از بین می‌رود. این دیدگاه در تقابل با روند رو به رشد استفاده از این هشدارها قرار دارد که به مخاطبان در مورد محتوای احتمالی آزاردهنده مانند خشونت یا مضامین بزرگسالان اطلاع می‌دهند. دويل اشاره می‌کند که برخی دانشگاه‌ها حتی از مطالعه آثار شکسپیر اجتناب می‌کنند زیرا نمی‌خواهند دانشجویان را «ناراحت کنند»، در حالی که آثار شکسپیر درباره‌ی تمام طیف شرایط انسانی، از جمله تاریک‌ترین جنبه‌ها مانند زنا و قتل، نوشته شده‌اند. او می‌گوید اگر همه چیز را «خوب» و بی‌خطر کنیم، چیزی از هنر باقی نخواهد ماند.

چالش، جوهره‌ی هنر نمایش

دويل تأکید می‌کند که اگر پیشاپیش هشداری دریافت شود که نمایشی ممکن است آزاردهنده باشد، انگیزه‌ای برای دیدن آن باقی نمی‌ماند؛ زیرا طبق نظر او، آزاردهنده بودن بخشی از هدف نمایش است. او همچنین به تجربه‌ی خود در کار با دانشجویان بر روی نمایشنامه «دوشیزه ژولیت» اشترایندبریگ اشاره می‌کند که در آن یکی از دانشجویان از او به دلیل عدم ارائه هشدار تریگر گلایه کرده بود. دويل پاسخ داده است که خود اشترایندبرگ می‌خواسته که مخاطب آشفته شود و ارائه هشدار، هدف نویسنده را نابود می‌کند. او باور دارد که یک بحث گسترده در مورد چگونگی آگاه‌سازی مخاطبان و حفظ عنصر غافلگیری و آشفتگی ذاتی در نمایشنامه‌نویسی باید صورت گیرد. این مسئله تا حدی ناشی از هزینه‌های سرسام‌آور تولید تئاتر است که باعث شده تهیه‌کنندگان و کارگردانان از به چالش کشیدن مخاطب بترسند، زیرا نگرانند که مردم از دیدن نمایش به دلیل «خیلی ناراحت‌کننده بودن» آن صرف نظر کنند.

• هشدارهای تریگر می‌توانند عنصر «خام بودن» و تجربه‌ی مستقیم را از بین ببرند.
• دويل به ساختارهای ساده‌تر تئاتر بازگشت می‌کند و معتقد است که نباید صحنه‌ها را به فیلم‌هایی تبدیل کرد که متکی بر جلوه‌های بصری پرهزینه باشند.
• او از نمایشنامه‌هایی مانند «Cabaret» و «Fiddler on the Roof» که در آن‌ها بازیگران خود ساز می‌نواختند، به عنوان نمونه‌هایی از داستان‌سرایی صادقانه نام می‌برد.
• جودی دنچ نیز پیشتر توصیه کرده بود که اگر افراد «بیش از حد حساس» هستند، از تئاتر دوری کنند.
• به عقیده دويل، تئاتر نباید از نظر فرهنگی به اندازه‌ی کافی فراگیر باشد، زیرا هزینه‌های بالا باعث گران شدن بلیت‌ها شده است.

«اگر مخاطب را بیش از حد نازپروری کنیم، پس هدف چیست؟»

در یکی از بخش‌های کتاب جدیدش، «Opening Doors»، او نوشته است: «من در مورد هشدار دادن به مخاطب درباره‌ی آنچه قرار است تجربه کنند، تحفظ جدی دارم. آیا این تجربه‌ی خام، خود هدف تئاتر نیست؟ شاید آشفته کردن واقعاً بخشی از وظیفه باشد.»

در نهایت، جان دويل که به عنوان ناجی موزیکال برادوی شناخته می‌شود، خواستار بازگشت به داستان‌سرایی متمرکز بر انسان است که در آن افراد در یک اتاق با یکدیگر صحبت می‌کنند، نه استفاده از جلوه‌های تکنولوژیک که کنترل هنرمند را از بین می‌برد و سرمایه‌گذاری‌های ریسکی را توجیه می‌کند.