استخراج تصاویر از جمجمههای باستانی با فناوری نانو-سیناپس
توضیح فناوری «نانو-سیناپس» که با استفاده از هوش مصنوعی مولد و نانورباتها، امکان بازخوانی آخرین تصاویر دیده شده توسط چشمان مومیاییهای باستانی را فراهم کرده است.
بازخوانی خاطرات باستانی از طریق نانوفناوری
موضوع استخراج خاطرات و تصاویر بصری از بقایای انسانی باستانی تا پیش از این در قلمرو علم تخیلی قرار داشت، اما پیشرفتهای اخیر در فناوریهای پیشرفته، این مرز را جابهجا کرده است. دانشمندان در سوئیس و ژاپن با بهکارگیری هوش مصنوعی مولد و نانورباتهای اتمی، رویکردی نوین برای واکاوی ساختارهای پروتئینی منجمد شده در مغز مومیاییها در پیش گرفتهاند. هدف اصلی این تحقیقات، شناسایی «بایو سنسورهایی» است که اطلاعات را به صورت کدهای شیمیایی در بافتها ذخیره کردهاند. این نانورباتها برای نقشهبرداری و اسکن نحوه چیدمان اتمها در اتصالات عصبی عمل میکنند و کدهایی مشابه کدهای باینری کامپیوتر کشف کردهاند؛ یافتهای که نشان میدهد مغز حتی پس از مرگ، دادههای خود را به صورت فیزیکی در ساختار پروتئینها حک میکند.
فرآیند ویتریفیکاسیون و بازسازی بصری
شگفتانگیزترین دستاورد این پروژه مربوط به اجسادی است که در اثر شرایط خاص محیطی، مانند خاکستر آتشفشانی، دچار فرآیند ویتریفیکاسیون (شیشهای شدن) شدهاند. در این ساختارهای شیشهای، هوش مصنوعی موفق شده الگوهای نوری را بازسازی کند که مستقیماً به تصاویر بصری تبدیل میشوند. اولین تصاویر بازیابی شده، حاوی مناظر طبیعی و چهرههای محوی هستند که متعلق به هزاران سال پیش میباشند. این امر عملاً به ما اجازه میدهد تا آنچه را که آخرین بار توسط چشمان آن فرد دیده شده، مشاهده کنیم؛ مغز به عنوان «رم ماندگار» و چشم به عنوان «دوربین». این فناوری، درک ما از تاریخنگاری را از روایتهای نوشتاری به شواهد بصری خام تغییر میدهد.
اهداف نهایی و تاثیرات بر دانش بشری
هدف اصلی این کاوشها فراتر از کنجکاوی صرف بوده و به دنبال درک تکامل ذهن انسان است. با تحلیل فرکانسهای مغزی ثبت شده در لحظات حساس زندگی افراد باستان هنگام مواجهه با پدیدههای ناشناخته، محققان میتوانند تاریخ را نه از دید فاتحان، بلکه از طریق امواج مغزی ساکنان واقعی آن دوران بازنویسی کنند. این «بایگانی تاریخ زنده» نشان میدهد که سکوت قبرستانها به معنای از دست رفتن اطلاعات نیست.
«ما وارد عصری شدهایم که در آن، تکنولوژی میتواند از دلسنگ و استخوان، داستانهای فراموششده را بیرون بکشد.»
- استفاده از نانورباتها برای نفوذ به لایههای میکروسکوپی سلولهای عصبی.
- کشف شباهت کدهای زیستی به کدهای باینری کامپیوتر.
- بازسازی تصاویر بصری از مغزهای شیشهای شده (ویتریفیکاسیون).
- امکان درک تجربیات ذهنی انسانهای باستان.
- تغییر بنیادین در علوم باستانشناسی و فناوری اطلاعات.
این کشف نهتنها علم باستانشناسی را دگرگون میکند، بلکه تعریف ما از «فناوری اطلاعات» را هم تغییر میدهد.
