بحران جذب پرستار: دلایل عدم تمایل به اشتغال در تهران

بحران جذب پرستار و چالش‌های اشتغال در تهران

مسئله جذب پرستاران در مراکز درمانی، به ویژه در کلان‌شهری مانند تهران، تبدیل به یک چالش جدی برای نظام سلامت کشور شده است. یوسف رحیمی، نایب‌رئیس اول شورای عالی نظام پرستاری، تأکید دارد که تمرکز صرف بر کمبود تعداد پرستاران کافی نبوده و ریشه اصلی مشکل در فقدان انگیزه شغلی و شرایط نامناسب جذب است. وی شرایط اقتصادی را عامل اصلی این بی‌میلی دانست؛ به طوری که یک پرستار با دریافت حقوق حدود ۲۵ میلیون تومان (پس از احتساب اضافه‌کار و کسورات) عملاً توانایی تأمین مخارج زندگی و به خصوص پرداخت اجاره‌بهای سنگین در تهران (که به طور متوسط ۲۰ میلیون تومان تخمین زده می‌شود) را ندارد. این وضعیت باعث می‌شود که پرستاران ترجیح دهند مشاغل دیگری را دنبال کنند یا حتی از چرخه خدمت خارج شوند.

رحیمی به عنوان مثالی تأثیرگذار اشاره کرد که یک سرپرستار با سابقه ۱۴ سال کار، شغل پرمسئولیت خود را رها کرده تا رانندگی با کامیون پدرش را انجام دهد، زیرا درآمد حاصل از رانندگی (حدود ۳۰۰ میلیون تومان) به مراتب بیشتر از دریافتی ماهانه او در بیمارستان (حدود ۳۰ میلیون تومان) است. این گویای اهمیت حیاتی انگیزه مالی در حفظ نیروهای متخصص است.

• چالش‌های مالی و معیشتی: دریافتی پرستاران متناسب با هزینه‌های بالای زندگی در تهران نیست.
• راهکارهای مقطعی: اقداماتی نظیر ارائه خوابگاه، بیشتر تأثیری مُسکن‌وار دارند و مشکل ساختاری را حل نمی‌کنند.
• مقایسه با سایر نهادها: در حالی که آموزش‌وپرورش امکان جذب گسترده نیرو را فراهم می‌کند، در حوزه بهداشت سخت‌گیری‌های غیرضروری در ملاک‌های استخدامی اعمال می‌شود.
• تربیت نیروی کافی: کشور با کمبود پرستار آموزش‌دیده مواجه نیست، بلکه دانش‌آموختگان به دلیل شرایط نامساعد، مشاغل دیگری نظیر تزریق بوتاکس یا ادامه‌دهی شغل خانوادگی را ترجیح می‌دهند.

«اگر خواهان پاسخگویی به این پرسش که چرا پرستاران برای اشتغال در تهران تمایلی ندارند؟، پاسخ دهیم باید به مسائل مالی توجه کنیم.»

«اگر پرستاران بدانند که با دریافتی خود در شهر تهران از یک زندگی نرمال برخوردار هستند، برای ارائه خدمت اقدام می‌کنند.»

برای حل این بحران، نظام سلامت باید تمرکز خود را بر ایجاد انگیزه مالی و ارتقای شان اجتماعی پرستاران قرار دهد. تنها پس از اطمینان از شرایط مطلوب معیشتی است که می‌توان نیاز واقعی کار را سنجید و اقدام به استخدام ساختاریافته نمود. نادیده گرفتن این اصول، موجب خروج سرمایه‌های انسانی متعهد از خط مقدم درمان خواهد شد.