نقد فیلم «آرامبخش» با بازی الناز شاکردوست و شباهت‌های آن به درام هندی

بررسی فیلم «آرامبخش» و بازیگری الناز شاکردوست

فیلم سینمایی «آرامبخش» درام اجتماعی متوسطی است که داستان زندگی شخصیت اصلی زن به نام «آرام»، دختری مجرد در آستانه چهل سالگی را روایت می‌کند که پس از پذیرش سرپرستی یک کودک از سازمان بهزیستی، مسیر زندگی‌اش دچار تحولات اساسی می‌شود. این اثر تلاش می‌کند تا چالش‌های زندگی یک زن مجرد در آستانه تجرد قطعی را به تصویر بکشد؛ موضوعی که نویسنده مقاله به روند افزایشی آمار آن در کشور اشاره کرده و نیاز به فرهنگ‌سازی در این زمینه را ضروری می‌داند.

نقطه قوت اصلی فیلم، بازی‌های خوب بازیگران اصلی، به ویژه الناز شاکردوست و حسن پورشیرازی دانسته شده است که توانسته‌اند احساسات مخاطب را به خوبی درگیر کنند. با این حال، اشاره شده است که بازی شاکردوست در برخی سکانس‌های احساسی، به دلیل نیاز به عمق بیشتر، گاهی مصنوعی به نظر می‌رسد، هرچند این ضعف بیشتر ناشی از فیلم‌نامه تلقی شده است تا توانایی‌های خود بازیگر.

انتقاد از رویکرد سینمایی و فیلمنامه

یکی از نقدهای کلیدی مطرح شده در رابطه با فیلم «آرامبخش»، شباهت برخی بخش‌های فیلمنامه به درام‌های هندی است که برای تماشاگر ایرانی غیرقابل باور تلقی شده است. این اثر غالباً با یک پایان خوش و قابل انتظار همراه است و عنصر غافلگیری در آن یا صفر است یا نزدیک به صفر، به طوری که بسیاری از سکانس‌ها پیش از نمایش قابل حدس زدن هستند. این امر نشان‌دهنده ضعف در ساختار روایی اثر است.

• بازیگران اصلی: عملکرد الناز شاکردوست و حسن پورشیرازی موفق به جلب توجه تماشاگر شده است.
• موضوع اجتماعی: پرداختن به دغدغه‌های زنان مجرد در آستانه میانسالی و مسائل مربوط به سرپرستی کودکان.
• فیلمنامه: در بخش‌هایی دارای ساختاری غیرقابل باور و شبیه به سینمای هند توصیف شده است.
• اشارات جانبی: فیلم به طور موازی و به اندازه، به چالش‌های شغل معلمی، خصوصاً برای بانوان، نیز اشاره داشته است.
• انتظار از فیلم: در حد یک درام اجتماعی متوسط ارزیابی شده است.

“بازی شاکردوست در برخی سکانس‌ها مصنوعی به نظر می‌رسید به ویژه در صحنه‌های عاطفی که نیاز به عمق بیشتری دارد اما این ضعف بیشتر ناشی از فیلم‎نامه بود تا توانایی بازیگر.”

“فیلم‎نامه «آرامبخش» در بعضی بخش‌ها کاملا هندی و غیرقابل باور برای تماشاگر می‏شد.”

در مجموع، «آرامبخش» تلاشی است برای ورود به مباحث اجتماعی و نمایش چالش‌های خاص زنان، اما با روایتی که از لحاظ ساختاری و عمق پردازش، مورد نقد قرار گرفته و نتوانسته از کلیشه‌های رایج فاصله بگیرد. با این حال، اهتمام عوامل تولید به پرداختن به این دغدغه‌های اجتماعی قابل تقدیر است.