داستان روشنگرانه سربازان سیاهپوست در جنگ ویتنام: «جنگ سفیدپوستان، مبارزه سیاهپوستان»
کتاب جدید «جنگ درونی» یادآور مبارزه سیاهپوستان در ویتنام و در خانه است در دورانی که تاریخ نظامی سیاهپوستان در حال بازنویسی است. این کتاب داستان رنجهای نژادی سربازان را روایت میکند.
داستان سربازان سیاهپوست در جنگ ویتنام
کتاب جدید ویل هیگود با عنوان «جنگ درونی: مبارزه سیاهپوستان در ویتنام و در خانه» (The War Within a War: The Black Struggle in Vietnam and at Home)، به یکی از جنبههای کمتر دیدهشده و حیاتی تاریخ آمریکا میپردازد: تجربیات و مبارزات سربازان سیاهپوست در طول جنگ ویتنام. هیگود این کتاب را مهمترین اثر خود میداند، زیرا در برهه زمانیای منتشر میشود که به گفته او، تلاشهایی برای بازنویسی تاریخ نظامی سیاهپوستان در جریان است.
جنگ ویتنام نخستین جنگی بود که از لحاظ سازمانی الغای تبعیض نژادی شده بود، اما این امر به معنای پایان یافتن تبعیض نبود. سیاهپوستان از اواسط دهه ۱۹۶۰ تا اواسط دهه ۱۹۷۰ در این جنگ حضور چشمگیری داشتند؛ از سربازان پیاده تا خلبانان و پزشکان. آمارها نشان میدهند که آمریکاییهای آفریقاییتبار در سال ۱۹۶۵ حدود ۳۱ درصد از گردانهای رزمی زمینی را تشکیل میدادند، در حالی که تنها ۱۲ درصد جمعیت عمومی آمریکا را شامل میشدند. این حضور نامتناسب منجر به نرخ بالاتر درگیری و تلفات شد. به همین دلیل، دکتر مارتین لوتر کینگ جونیور این جنگ را «جنگ سفیدپوستان، مبارزه سیاهپوستان» توصیف کرد.
نکات کلیدی این کتاب شامل موارد زیر است:
- تبعیض در میدان نبرد و خانه: روایتهایی از نژادپرستی که سربازان سیاهپوست هم در ویتنام و هم در مواجهه با جامعهای که در حال مبارزه برای آزادی بود، تجربه میکردند.
- تأثیر سازمانهای ضد جنگ: اشاره به فعالیتهایی مانند توزیع برگههای تبلیغاتی توسط ویتنام شمالی که سربازان سیاهپوست را به مبارزه در خانه تشویق میکرد، و واکنشهای فرهنگی مانند آلبوم «What’s Going On» از ماروین گِی.
- چهرههای برجسته: بررسی داستانهایی از شخصیتهایی چون فیلپا شویلر، پیانیست نابغه دورگه که برای نجات کودکان یتیم به ویتنام رفت، و داستان زندگی ارتشتاران درجهداری مانند آرت گرگگ که اولین ژنرال سه ستاره سیاهپوست شد.
- بیدار شدن آگاهی سیاسی: چگونگی رشد آگاهی سیاهپوستان در میان نیروهای نظامی، از جمله ابراز همبستگی و درگیریهایی مانند شورش در زندان لانگ بینه.
هایگود به نقل قولی از جیمز بالدوین اشاره میکند: «جامعهای نژادپرست نمیتواند جز جنگی نژادپرستانه بجنگد – این حقیقت تلخ است. مفروضاتی که در خانه اجرا میشوند، در خارج از کشور نیز اجرا میشوند، و هر آمریکایی سیاهپوستی این را میداند... او اولین قربانی ویتکنگ بود. ما اول بمباران شدیم.»
هیگود با اشاره به تلاشهای اخیر دولت ترامپ برای حذف افتخارات اعطا شده به سربازان سیاهپوست (مانند تغییر نام قلعهها که نام ژنرال گرگ نیز در آن نقش داشت)، تأکید میکند که این کتاب تلاشی برای مقابله با تلاشها برای سفیدشویی تاریخ است.
یکی از سربازان مصاحبهشونده، دکتر اِبرت نلسون، درباره برگهای تبلیغاتی یافت شده توسط ویتنام شمالی که به سربازان سیاهپوست میگفت: «میدان نبرد شما درست در ایالات متحده آمریکا است!» میگوید: «باورم نمیشد».
این اثر یادآور این واقعیت است که خدمات بیش از ۳۰۰,۰۰۰ آمریکایی آفریقاییتبار در ویتنام، صرفاً بخشی از یک جنگ خارجی نبود، بلکه تداوم نبرد برای حقوق مدنی و دستیابی به احترام در داخل ایالات متحده بود.
