مطالعه جدید: کاهش کمک‌های خارجی می‌تواند منجر به ۲۲ میلیون مرگ قابل اجتناب تا سال ۲۰۳۰ شود

پیامدهای مهلک کاهش کمک‌های بین‌المللی تا سال ۲۰۳۰

مطالعه‌ای جامع نشان می‌دهد که کاهش بودجه کمک‌های توسعه‌ای بین‌المللی می‌تواند تا سال ۲۰۳۰ به بیش از ۲۲ میلیون مرگ قابل اجتناب منجر شود؛ از این تعداد، ۵.۴ میلیون نفر را کودکان زیر پنج سال تشکیل می‌دهند. در دو دهه گذشته، پیشرفت‌های چشمگیری در کاهش مرگ‌ومیر کودکان خردسال ناشی از بیماری‌های عفونی به واسطه کمک‌های هدایت‌شده به کشورهای در حال توسعه حاصل شده بود، اما این دستاوردها به دلیل برش‌های ناگهانی بودجه توسط کشورهای اهداکننده مانند ایالات متحده و بریتانیا در معرض خطر معکوس شدن هستند. محققان با بررسی ارتباط بین میزان کمک‌های دریافتی کشورها و نرخ مرگ‌ومیر آن‌ها بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۱، سه سناریوی آینده را پیش‌بینی کردند. در سناریوی «تأمین مالی شدید» (Severe Defunding) که در آن کمک‌ها تا پایان دهه به حدود نصف سطح سال ۲۰۲۵ کاهش می‌یابند، حدود ۲۲.۶ میلیون مرگ اضافی پیش‌بینی شده است.

این یافته‌ها بر اساس روندهای فعلی، سناریوی «تأمین مالی ملایم» (Mild Defunding) که مستلزم ۹.۴ میلیون مرگ اضافی است را نیز محتمل می‌داند. این کاهش‌ها تأثیر مستقیمی بر سیستم‌های بهداشتی کشورهای فقیر دارد؛ به طوری که کمک‌های خارجی در گذشته با کاهش ۳۹ درصدی مرگ‌ومیر کودکان زیر پنج سال و تأثیرات قوی بر مرگ‌ومیر ناشی از HIV/AIDS، مالاریا و سوءتغذیه مرتبط بوده است. وضعیت کنونی در بسیاری از مناطق مانند موزامبیک و افغانستان که کلینیک‌ها به دلیل قطع بودجه تعطیل شده‌اند، نشان‌دهنده فوریت این بحران است.

• کاهش کمک‌ها، تهدیدی مستقیم برای برنامه‌های حیاتی بهداشت عمومی مانند کنترل HIV و مراقبت‌های اولیه است.
• بر اساس مدل‌سازی، تأثیرات ناشی از کمبود منابع داخلی کشورها برای جبران این شکاف تأمین مالی، بسیار نامحتمل است.
• کشورهایی مانند بریتانیا با کاهش سهم بودجه کمک‌های خارجی، بودجه اختصاص یافته برای این امر را به نفع هزینه‌های نظامی تعدیل کرده‌اند.
• محققان تأکید می‌کنند که کمک‌های توسعه‌ای رسمی (ODA) یکی از مقرون‌به‌صرفه‌ترین سرمایه‌گذاری‌های عمومی دولت‌ها برای افزایش امنیت جهانی و سلامت است.
• شکاف‌های مالی ایجاد شده توسط دولت‌ها، برای سازمان‌های خیریه غیرقابل پوشش است و این امر نیازمند توجه فوری تصمیم‌گیرندگان است.

پروفسور داویده راسلا، محقق اصلی این مطالعه، اظهار داشت: «به‌عنوان یک دانشمند، ما تلاش می‌کنیم شواهدی ارائه دهیم. مشکل این بود که شواهد بسیار اندکی در این زمینه وجود داشت.» وی همچنین هشدار داد که «فروپاشی برخی از سیستم‌های بهداشتی» در بسیاری از کشورها سناریوی محتملی است.

اریک پلوفسکی از بنیاد راکفلر نیز اشاره کرد: «این گزارش بیان می‌کند که تصمیمات [دولت‌ها] دارای یک واقعیت ملموس هستند که بر ثبات جهانی و رهبری اخلاقی و سیاسی ما در جهان تأثیرگذار است.» این کاهش سرمایه‌گذاری نه تنها جان انسان‌ها را به خطر می‌اندازد، بلکه می‌تواند منجر به بازگشت بیماری‌های قابل کنترل و بی‌ثباتی‌های منطقه‌ای گسترده‌تر شود. در نهایت، اتخاذ تصمیمات سیاسی کوتاه‌مدت با پیامدهای انسانی و ژئوپلیتیکی بلندمدت همراه است که نیاز به بازنگری فوری دارد.