درگذشت فیلیپ گالیه، معلم بزرگ دلقک‌ها و مربی ستارگان تئاتر و کمدی در ۸۲ سالگی

درگذشت فیلیپ گالیه، استاد بزرگ دلقک‌ها

فیلیپ گالیه، معلم تأثیرگذار دلقکی و تئاتر و بنیانگذار École Philippe Gaulier واقع در حومه پاریس، در سن ۸۲ سالگی درگذشت. گالیه دهه‌ها هنر دلقکی را آموزش داد و شاگردان مشهوری از جمله ساشا بارون کوهن، هلنا بونهام کارتر، اما تامسون، ریچل وایس و جفری راش را تربیت کرد. او روز دوشنبه بر اثر عوارض ناشی از عفونت ریوی چشم از جهان فروبست. خانواده او اعلام کردند که آموزش دادن «شغل و هدف زندگی او بود».

گالیه به خاطر سبک تدریس صادقانه و بی‌پرده‌اش شهرت داشت. او مدرسه خود را در سال ۱۹۸۰ پس از تحصیل نزد ژاک لکوک تأسیس کرد. در این مدرسه، او بر اساس اصل «هر کس زودتر بیاید، ثبت‌نام می‌کند» بدون نیاز به آزمون ورودی، به هنرجویان آموزش می‌داد و آن‌ها را تشویق می‌کرد تا «احمق خود را پیدا کنند». او به شاگردان جدیدش بینی دلقکی قرمز می‌داد و می‌گفت: «وقتی یک دانش‌آموز بینی‌اش را می‌زند، من بهتر می‌بینم که وقتی کودک بوده چگونه بوده است.»

سبک آموزشی او شامل انتقادات شدید کلامی بود. کمدین فیل برگرز (دکتر براون) پیش‌تر بیان کرده بود که «لحظات رنج شدیدی را آنجا داشتم... اما وقتی بتوانید توهین‌ها را تحمل کنید، چیزی درون شما می‌شکند و می‌توانید شروع کنید.» بسیاری از فارغ‌التحصیلان او بعدها در فستیوال‌های کمدی موفق شدند.

• گالیه که در پاریس تحت اشغال نازی‌ها در سال ۱۹۴۳ متولد شد، ابتدا بازیگر دراماتیک بود، اما متوجه شد که تماشاگران حتی در نقش‌های تراژیک نیز می‌خندند.
• او سبک کمدی خود را بر پایه بووفون (bouffon) تعریف می‌کرد که نوعی دلقکی ساتیریک با تأکید بر اغراق‌آمیز بودن است.
• او تنها دلقکی آموزش نمی‌داد؛ مدرسه او دوره‌هایی در باب تراژدی یونان، شکسپیر، چخوف و «نمایش با ماسک» نیز ارائه می‌داد.
• ساشا بارون کوهن گالیه را « خنده‌دارترین مردی که تاکنون ملاقات کرده» توصیف کرده است.
• او پس از سکته مغزی در سال ۲۰۲۳ از تدریس تمام‌وقت بازنشسته شد، اما فارغ‌التحصیلانش آموزش‌ها را با پیروی از فلسفه او ادامه می‌دهند.

هلنا بونهام کارتر او را «مردی خنده‌دار با حس واقعی غم و اندوه» توصیف کرد.

رایچل وایس اشاره کرد که از کارش با گالیه برای ایفای نقش در فیلم The Lobster الهام گرفته است.

میراث فیلیپ گالیه در پرورش نسلی از بازیگران و کمدین‌هایی است که توانستند عمق و طنز را در اجرای خود ترکیب کنند. فلسفه او بر این اصل استوار بود که بازیگر باید صداقت کامل خود را حتی در زیر نقاب دلقک به نمایش بگذارد. اثر او نه تنها بر کمدی بریتانیایی و هالیوود بلکه بر تئاتر تجربی اروپا نیز ماندگار خواهد بود.