بیش از صد سال است که این حشره را میخوریم: چگونه جامعهای در هند آلودگی ساسها را به ناهار تبدیل میکند
در ایالت میزورام هند، مردم سیستم پیچیدهای برای برداشت و مصرف ساسهای معطر و مغذی دارند. این حشرات به روغن آشپزی و خوراک دام تبدیل میشوند و نمونهای از دانش بومی پایدار هستند.
تبدیل آفت به غذا
در ایالت میزورام هند، جامعه میزو به جای استفاده از سموم، ساسهای خوراکی (thangnang) را که هر چند سال یکبار در اثر گلدهی دستهجمعی بامبو ظاهر میشوند، برداشت میکنند. این روش که ریشه در دانش بومی اکولوژیک دارد، بیش از ۱۰۰ سال سابقه دارد.
روش برداشت و فرآوری
- مردم از تورهای ویژهای با دسته بامبو برای تکان دادن شاخهها و جمعآوری حشرات استفاده میکنند.
- ساسها با آب داغ کشته و تمیز میشوند.
- سپس به خمیری غلیظ تبدیل میشوند که حین جوشیدن، روغن آن جدا میشود.
محصولات نهایی
- روغن معطر برای پختوپز و کاربردهای دارویی (لیتری حدود ۱۰۰ روپیه).
- خمیر پروتئینی به عنوان خوراک دام استفاده میشود.
- حتی تفاله باقیمانده به عنوان چاشنی (hmun hlui) با برنج خورده میشود.
سالمکولتانگی، یکی از بزرگان روستا میگوید: “ما بیش از ۱۰۰ سال است که تانگنانگ میخوریم.”
حشرهشناس ویکتور مایر-روچو پرسیده: “چرا حشرات را بکشیم وقتی به خودی خود مغذی هستند؟”
این روش نمادی از همزیستی پایدار با طبیعت است و نشان میدهد که آینده غذا ممکن است در دانش کهن جوامع بومی نهفته باشد، نه لزوماً در آزمایشگاههای مدرن.
